Οι εκάστοτε Τοπάρχες της Δημόσιας Ασφάλειας είναι άνθρωποι με χιούμορ. Κάθε φορά που βγαίνει στη δημοσιότητα κάποια απρέπεια της Αστυνομίας μας (ναι, ναι, αυτές που είναι τόσο σπάνιες και που «πέφτουμε από τα σύννεφα» που τις ακούμε) βρίσκουν ευκαιρία να κάνουν πράξη το ανέκδοτο: Όπως ο Διοικητής του στρατοπέδου ανακοινώνει στους φαντάρους πως σήμερα θα αλλάξουν σώβρακα και, μετά τις επευφημίες, προσθέτει δείχνοντας «Εσύ μ’ αυτόν, εσύ μ’ αυτόν, εσύ μ’ αυτόν…», έτσι κάνουν κι αυτοί.
Παίρνουν το αυστηρό τους ύφος και μεταθέτουν τους επίορκους αστυνομικούς κάπου αλλού για να συνεχίσουν το ευγενές έργο τους. Από το «κάπου αλλού» φέρνουν στη θέση τους κάποιον εξίσου ικανό συνάδελφο. Και μας τους φοράνε σαν βρώμικα σώβρακα.
[Απορία: Έχει ποτέ χτυπήσει κανείς «πέφτοντας από τα σύννεφα»; Και τι ακριβώς έκανε στα σύννεφα, είπαμε;]
17 Ιουνίου, 2007 σε 8:59 μμ |
M’ αρέσει η λέξη “απρέπεια”.
Κομψή…
Ντελικάτη…
Ως αρμόζει…
18 Ιουνίου, 2007 σε 12:00 πμ |
Ε, μιλάμε για ντελικάτους ανθρώπους!
18 Ιουνίου, 2007 σε 1:55 πμ |
Έχω γράψει και έχω σβήσει το σχόλιο τέσσερις φορές (διαφορετικό κάθε φορά), όπως συνειδητοποιώ πως κάνω σχεδόν με κάθε αντίστοιχο post που πετυχαίνω κατά καιρούς.
…
May the Force b with u…
papet
ΥΓ. Πέντε φορές!
18 Ιουνίου, 2007 σε 10:59 πμ |
Μην τα σβήνεις, papet. Πες ό,τι θέλεις να πεις, ακόμα κι αν το ένα αντικρούει το άλλο. Ο κόσμος είναι μπερδεμένο πράγμα κι εμείς το ίδιο.
Σιγά μην περιμένουμε να μας έρθει η ιδανική ατάκα. Άσε τη mot juste να περιμένει, και η Δύναμη μεθ’υμών.
18 Ιουνίου, 2007 σε 2:08 μμ |
Δεν ήξερα το “ανέκδοτο” και σε παρακαλώ aerosol, αν διαθέτεις και άλλα τέτοια, να μην τα διαδίδεις, εμπλουτίζοντάς τους τη γκάμα. Ποτέ δεν ξέρεις…
Οι πτώσεις από σύννεφα ίσως συμβαίνουν όταν σου θυμίσουν ότι είσαι κατά τι βαρύτερος. Προσωπικά, σε εμένα αρέσει αρκετά εδώ πάνω. Όσον αφορά σε σένα aerosol τι να πούμε… δεν ξεχωρίζεις καν… φιιιτψιιιτ
19 Ιουνίου, 2007 σε 12:34 πμ |
Οπότε, όταν κάποιος μπάτσος θέλει μετάθεση και δεν του την εγκρίνουν … δεν έχει παρά να δημοσιεύσει ο ίδιος το βίντεό του!
(Όλο και κάποια μαλακία θα έκανε καμαρωτός στην κάμερα … θα βίασε καμία Βουλγάρα, θα έκοψε το μαλλί από κανένα πρεζόνι, θα έριξε τίποτα “ψιλές” σε κανέναν μαυριδερό που είχε την ατυχία να βρεθεί μπροστά του.)
19 Ιουνίου, 2007 σε 11:51 πμ |
Espoir, η εφευρετικότητά σου είναι μοναδική!
Το ανάλογο θα μπορούσε να κάνει κάθε υπάλληλος του Δημόσιου εξάλλου.
“Παρανομήστε περισσότερο! Πάρτε την καριέρα σας στα χέρια σας”.
19 Ιουνίου, 2007 σε 4:04 μμ |
απ’ το να περνάνε απαρατήρητοι προτιμούν να τους μισούμε… οι ίδιοι, φαντάζομαι, μισούν ο ένας τον άλλον υπό μορφή αστείου….
19 Ιουνίου, 2007 σε 6:35 μμ |
Τα σύννεφα είναι μόνο η επιεικιά μας κι αυτά τα καθάρματα πέφτουν στα μαλακά.
19 Ιουνίου, 2007 σε 9:41 μμ |
aerozol
το ανέκδοτο ταιριάζει γάντι!
espoir
καταπληκτική ιδέα!
20 Ιουνίου, 2007 σε 1:39 μμ |
Δεν ανέβηκα στα σύννεφα. Δυστυχώς έμαθα να πατάω γερά στη γη.
23 Ιουνίου, 2007 σε 1:48 πμ |
Απάνθρωποι, δηλαδή, μη ανθρώπινοι.
ΛΑΘΟΣ!
Απάνθρωποι μπορούν να είναι μόνο οι άνθρωποι.
Η απανθρωπιά είναι ίδιον μόνον των ανθρώπων.
Η απανθρωπιά είναι καθαρά ανθρώπινη ιδιότητα.
Η «απανθρωπιά» είναι ένας όρος που δημιουργεί ψευδείς εικόνες για το τι είναι άνθρωπος.
Ο άνθρωπος είναι απάνθρωπος.
Ίσως κάποιοι άνθρωποι καταφέρνουν να είναι (για διάφορους λόγους) λιγότερο απάνθρωποι από άλλους και αυτό είναι όλο.
Το να πιστεύουμε ότι μόνο κάποια «τέρατα» χαλάνε την «ανθρώπινη» εικόνα με τις απανθρωπιές τους είναι το ψέμα που μας εμποδίζει να δούμε την δική μας απανθρωπιά δηλαδή τη δική μας ανθρωπινότητα.
(το πιο πάνω κείμενο τοποθετήθηκε και σε άλλο …συγκείμενο, με εξίσου, πάντως, δόλιους και υποβολιμαίους σκοπούς)
23 Ιουνίου, 2007 σε 3:48 μμ |
ε! μου το χάλασες άλληλε! εκεί που περίμενα να δω τους “διάφορους λόγους” που ο βαθμός απανθρωπιάς εμφανίζεται μειούμενος’ εσύ, το αφήνεις να αιωρείται. Δηλαδή σαν εσύ να ξέρεις λόγους πολλούς, αλλά να μην μας τους λες… γιατί καλέ?
Προσπάθησε σε παρακαλώ να μας τους γνωρίσεις! Αν και μπορεί να μην (σου είναι) είναι εύκολο, φαντάζομαι, έστω απαρίθμησέ τους να ενταχθούμε και εμείς σε κάποια κατηγορία.
23 Ιουνίου, 2007 σε 7:47 μμ |
ο.κ AΡ, θα κάνω μια προσπάθεια.
Πρώτα από όλα έχει να κάνει με τα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας. Δεν είναι όλα τόσο προφανή αλλά σε γενικές γραμμές η σκληρότητα γεννά σκληρότητα.
Μετά είναι θέμα …ευκαιριών. Δηλαδή, πόσες φορές έχουμε βρεθεί σε θέση ισχύος ώστε να έχουμε την δυνατότητα να …αναδείξουμε την απανθρωπιά μας.
Τέλος, φαίνεται να έχει σχέση με το πόσο σοβαρά παίρνουμε την ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας. Γενικότερα, αρκεί να πάρουμε πολύ στα σοβαρά μια ιδέα -οποιαδήποτε ιδέα- τόσο πολύ στα σοβαρά που να θέλουμε να την επιβάλλουμε στον κόσμο, για να ξεκινήσει ένας ατέρμων κύκλος απανθρωπιάς.
Είναι εύκολο να δούμε την απανθρωπιά των άλλων. Το δύσκολο είναι να αναγνωρίσουμε τη δική μας. Όσο περισσότερο υποψιασμένοι είμαστε για το ενδεχόμενο να καθρεφτιζόμαστε σε αυτό που καταδικάζουμε, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουμε, ενδεχομένως, να αλλάξουμε την εικόνα.
Υπάρχει και κάτι άλλο, ίσως το πιο βασικό.
«Παράγουμε» απανθρωπιά στο βαθμό που νιώθουμε ξε – χωριστοί από τους άλλους. Όσο το προσωπικό μας σύμπαν είναι κλειστό και περιχαρακωμένο, οι «απ’ έξω», οι «άλλοι» θα τυγχάνουν της συμπεριφοράς που τους …αρμόζει.
Όσο όμως ανοιγόμαστε στον κόσμο τόσο οι λόγοι για απανθρωπιά απλά εκλείπουν.
24 Ιουνίου, 2007 σε 10:54 πμ |
τι άλλο θα δούμε… έλεος
25 Ιουνίου, 2007 σε 12:49 πμ |
«Παράγουμε» απανθρωπιά στο βαθμό που νιώθουμε ξε – χωριστοί από τους άλλους”
Ο βαθμός “απανθρωπιάς” έχει, νομίζω, πρώτα να κάνει με το πόσο είμαστε ξε-χωριστοί από τον εαυτό μας. Πόσο έχουμε χάσει επαφή με ολόκληρα κομμάτια μας. Και, φυσικά, η επαφή με τους άλλους γίνεται εξίσου προβληματική.