Καθημερινά, γνώριμα πράγματα. Αριστερά το σουπερμάρκετ, δεξιά το ημιυπόγειο του ηλεκτρολόγου, πιο πέρα το μαγαζί με τα δώρα και ο παιδικός σταθμός. Οικείοι ήχοι. Ένα αμάξι παρκάρει, βήματα απομακρύνονται, στο μπαλκόνι του τρίτου ορόφου κάποιοι πίνουν καφέ. Η σχετική ησυχία της γειτονιάς το απόβραδο.
Ο ήχος κατακλύζει τα αυτιά απότομα, δυνατός, γεμίζει το δρόμο. Έρχεται από μακρύτερα αλλά είναι βροντώδης, επιβάλλεται. «Τι ήταν αυτό;» Μπαίνουμε στο στενό με τις μικρές παλιές μονοκατοικίες. Φτάνουμε κοντά στο σπίτι με την αυλή και τα χαμηλωμένα παντζούρια. Ο ήχος δίνει ξανά το παρόν, έντονος και περήφανος. Τώρα έχει διάρκεια, και το μυαλό προλαβαίνει να κάνει τους σωστούς συνειρμούς.
Το αθηναϊκό στενό βουίζει από τη μουσική της γκάιντας, αντιλαλεί από τις ηχηρές μελωδίες των Σκωτσέζικων Highlands. Κοιτάμε γύρω και το μάτι πέφτει στη σιλουέττα στο μπαλκόνι πάνω απ’ την αυλή, στον ένοικο που κάθεται και παιανίζει διστακτικά, σε μικρές φράσεις, τους σκοπούς μιας μακρινής πατρίδας. Αναρωτιέμαι αν φόρεσε κιλτ, αν ήπιε κι ένα ποτηράκι malt για να γλυκάνει τη νοσταλγία, αν αναστέναξε απ’ το ντέρτι πριν πιάσει την φθαρμένη πίπιζα (μετά από πόσα χρόνια άραγε; ) για να δοκιμάσει τι θυμούνται τα χέρια, τι θυμάται η καρδιά.
Απομακρυνόμαστε έκπληκτοι, γλυκύτεροι από πριν, για να μη χαλάσουμε το μεράκι με την αδιακρισία μας. Η μελωδία ξαναρχίζει.
Καθημερινά, γνώριμα πράγματα. Οικείοι ήχοι. Και μια σκωτσέζικη γκάιντα.
12 Ιουνίου, 2007 σε 12:26 μμ |
Η συνάντηση με το αναπάντεχο στην καθημερινότητα είναι πάντα γοητευτική…
12 Ιουνίου, 2007 σε 4:06 μμ |
Ναι, meco! Κι αν έχεις μάτια για να παρατηρείς γύρω σου, είναι συχνότερη απ’όσο νομίζουμε.
12 Ιουνίου, 2007 σε 4:58 μμ |
13 Ιουνίου, 2007 σε 12:02 πμ |
“…αν έχεις μάτιο να τα δεις,
αν έχεις χέρια να τ’ αγγίξεις…” που λέει και το τραγούδι. Σωστόοοος!
Κι όλο το διάβαζα το κείμενο, κι όλο το διάβαζα από το πρωί και κάτι μου ξέφευγε… Αυτό ήταν. Ίσως μου κρυβόταν επειδή ο ήχος της γκάιντας είναι από τη φύση του λιγότερο διακριτικός σε σχέση με τα υπόλοιπα…
May the Force b with u…
papet
13 Ιουνίου, 2007 σε 2:57 μμ |
Πώς να ένιωθε άραγε αυτός ο άνθρωπος?
Μια ματιά του έριξες και ήταν αρκετή για να πλάσεις μια ιστορία: φόρεσε κιλτ, ήπιε Malt, αναστεναγμός, φθαρμένη πίπιζα… Ταξίδι!
Τέτοια παιχνίδια-ταξίδια κάνουμε και στο νηπιαγωγείο, για να μη χάσουν τα παιδιά “τα μάτια για να βλέπουν και τα χέρια για να αγγίζουν”…
13 Ιουνίου, 2007 σε 5:44 μμ |
@παπί:
Ε, λοιπόν, δίκαια πίστευα πως την ύλη του νηπιαγωγείου την παίζω στα δάχτυλα
[Τέτοια παιχνίδια/ταξίδια κάνουμε σε όλη μας τη ζωή για να νιώθουμε τον κόσμο, ε;]
@papet:
Σ’έκανα να με διαβάζεις όλο το πρωί, φίλε; Πώς το κατάφερα, για να το ξανακάνω;
[Δεν το περίμενα πόσο δυνατά ακουγόταν το ρημάδι!]
14 Ιουνίου, 2007 σε 2:10 μμ |
Η αλήθεια είναι πως δε θα ήθελα να το ξανακάνεις (τουλάχιστον συχνά). Πράγματι, με ταλαιπώρησε πολύ το κείμενο. Εχω την εντύπωση βέβαια πως μάλλον περισσότερο συνέβαλε η δικιά μου κούραση σε αυτό, παρά το ίδιο το κείμενο. Και για να εξηγηθώ:
Διάβασα αρχικά το post και κάτι μου έλειπε. Αν και είχα την ατμόσφαιρα, το σημείο αναφοράς, το εύρημα και καλή διατύπωση, μου διεύφευγε ο λόγος, η αιτία της αναφοράς. Ήξερα όμως ότι υπάρχει (σου έχω εμπιστοσύνη σε αυτό). Έτσι λοιπόν ένιωσα ευχάριστη έκπληξη όταν είδα το σχόλιό σου, που μου έλυσε το γρίφο.
Σε ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια.
May the Force b with u…
papet
14 Ιουνίου, 2007 σε 2:25 μμ |
Εγώ ευχαριστώ papet που πάντα με αντιμετωπίζεις με επιείκεια!
Μπορεί απλά να ήταν ένα ποστ μετριότερο από άλλα.
Νομίζω πως βοήθησε και ο meco758 εντοπίζοντας αμέσως το σημείο κλειδί (που και για μένα δεν είναι πάντα ξεκάθαρο).
14 Ιουνίου, 2007 σε 4:23 μμ |
“Καποιος έφαγε απο την σούπα μου!”
“Κάποιος κοιμήθηκε στο κρεβάτι μου!”
“Καποιος έπαιζε με την γκαιντα μου!”