Πρόσφατα πέθανε μια νέα γυναίκα με απίστευτα κότσια. Πόνεσε πολύ, ταλαιπωρήθηκε πολύ και, τελικά, έχασε τη ζωή της εξαιτίας της ξεφτίλας και της απογοητευτικής κατάστασης του τομέα της Υγείας στην Ελλάδα. Το όνομά της είναι Αμαλία Καλυβίνου και ο λόγος που το γνωρίζουμε είναι ο εξής: ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΕ στους μηχανισμούς που την εξευτέλιζαν και το ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕ για να ενημερωθούμε και –στην ιδανική περίπτωση- να αντισταθούμε όλοι. Όλα αυτά μέσα από το blog http://fakellaki.blogspot.com . Το τελευταίο της μήνυμα κατέληγε στην κραυγή:
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»
Η περίπτωσή της μαθεύτηκε από στόμα σε στόμα και από link σε link, πρώτα στους bloggers και μετά –μέσω των ΜΜΕ- στο ευρύ κοινό. Οι εκδηλώσεις συμπαράστασης, αγανάκτησης και, αργότερα, λύπης είναι έντονες. Το πόσο ουσιαστικές ή παροδικές είναι, θα φανεί με τον χρόνο. Προσωπικά, νιώθω πως ο μόνος τρόπος να την τιμήσω είναι να προσπαθήσω να καταλάβω τι σημαίνει ο αγώνας της. Και να δω κατάματα τα παρακάτω:
Το σύστημα Υγείας που (δεν) έχουμε δε μας το φόρεσε κάποιος καπέλο εν αγνοία μας. Είναι μια κατάσταση που εξελίσσεται χρόνια και στην οποία είμαστε συνένοχοι. Όχι μόνο η αντίσταση στο φακελάκι είναι σπάνια, αλλά εκμαυλίζουμε και τίμιους γιατρούς που δεν ζητάνε τίποτα, κυνηγώντας τους σε διαδρόμους και γραφεία για να το δεχτούν με το ζόρι. Βάζουμε «το μέσο» για ένα κρεβάτι αφήνοντας τον διπλανό στη μοίρα του. Προσπαθούμε να προστατευτούμε με τέτοιες μικροκομπίνες αποδεχόμενοι την άθλια κατάσταση σαν αυτονόητη. Και παραμένει «αυτονόητη» όσο εκλέγουμε κυβερνώντες που δεν πρόκειται να κάνουν τίποτα. Γιατί δεν τους ζητάμε ποτέ να κάνουν τίποτα! Οι αλμπάνηδες είμαστε εμείς.
Είμαστε αλμπάνηδες πολίτες γιατί έχουμε κάνει μόδα το να απέχουμε από τα κοινά. Δηλώνουμε με χαρά πως δεν ασχολούμαστε με την πολιτική («γιατί όλοι είναι ψεύτες») λες και η πολιτική είναι κάποιος ζητιάνος που αν δεν του δώσουμε σημασία θα φύγει. Έκπληξη! Όσο βλέπουμε τηλεόραση, έξω δημιουργείται μια μηχανή του κιμά που είναι θέμα χρόνου να μας αλέσει. Η απαξίωσή μας είναι η βλακεία της στρουθοκαμήλου που χώνει το κεφάλι στην άμμο για να μη δει τον κίνδυνο (και ας ξέρουμε όλοι πως όταν σκύβουμε στην άμμο ο πισινός μας είναι τουρλωμένος).
Είμαστε αλμπάνηδες πολίτες γιατί δεν ασχολούμαστε με τη Υγεία μέχρι να αρρωστήσουμε, δεν ασχολούμαστε με το συνταξιοδοτικό μέχρι να καταρρεύσει στο κεφάλι μας, δεν ασχολούμαστε με τη χώρα μας που δεν παράγει τίποτα μέχρι να μείνουμε όλοι άνεργοι, δεν ασχολούμαστε με τους δρόμους μας μέχρι να πεθάνει κάποιος δικός μας, δεν ασχολούμαστε με το περιβάλλον μας μέχρι να μπει η πλημμύρα σπίτι μας, δεν ασχολούμαστε με τη δικαιοσύνη μέχρι να βρεθούμε τσακισμένοι από κάποιον θρασύτερο ή ισχυρότερο.
Είμαστε αλμπάνηδες πολίτες γιατί συνήθως ψηφίζουμε όποιον υποσχεθεί πως θα παρανομήσει για να πάρουμε τη θεσούλα, να νομιμοποιήσουμε το αυθαίρετο, να κλέψουμε την επιδότηση, να πάρουμε μέρος στην απάτη, να μη μετατεθούμε στην επαρχία, να τσιμπήσουμε το επίδομα, να χτίσουμε χωρίς ατσάλι, να έχουμε ανασφάλιστους εργαζόμενους, να λουφάρουμε στη δουλειά μας, να τσακίσουμε τον ικανότερο.
Ακόμα και ως θύματα είμαστε αλμπάνηδες, αφού απορούμε που αυτοί οι άνθρωποι που τους προτιμήσαμε για τέτοιους λόγους δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους και –για κοίτα!-δεν κάναμε την Ελλάδα παράδεισο…
Σαν κουβάρι είναι η ξεφτίλα αυτή. Αρχίζεις να τραβάς με μια αφορμή και ξετυλίγονται όλα, αλληλένδετα. Και πίσω από όλους τους σάπιους μηχανισμούς πρωταγωνιστούμε εμείς, οι αλμπάνηδες. Ο γκεστ σταρ αλλάζει κάθε φορά, η δική μας συμμετοχή είναι μόνιμη. Και τι κορυφαία στιγμή όταν μυριστούμε δράμα και κλάψουμε για λίγο με τα χάλια μας! Πόσο υπέροχα ευαίσθητοι νιώθουμε! Διώχνει για λίγο το φόβο και τη μιζέρια.
[Ασφαλώς κι έχουν δίκιο οι Manic Street Preachers: Αν τα ανεχτούμε αυτά, οι επόμενοι θα είναι τα παιδιά μας. Έλα, όμως, που είμαστε αλμπάνηδες γονείς…]
1 Ιουνίου, 2007 σε 1:30 μμ |
Έχεις δίκιο…
1 Ιουνίου, 2007 σε 1:39 μμ |
Έχεις απόλυτο δίκιο…
1 Ιουνίου, 2007 σε 1:44 μμ |
Εμείς οι αλμπάνηδες
ΕΜΕΙΣ είμαστε οι αλμπάνηδες γιατί ενδιαφερόμαστε για κάτι μόνο κατόπιν εορτής. Εξαιρετικό post από το “aerosol”
1 Ιουνίου, 2007 σε 5:11 μμ |
τι να πεις όταν η απατεωνιά στη χώρα μας (και όχι μόνο) είναι προτέρημα και δείγμα ευφυούς ανθρώπου..
1 Ιουνίου, 2007 σε 9:02 μμ |
Εξαιρετικότατο Post. Συμφωνώ μαζί σου!!!
2 Ιουνίου, 2007 σε 12:42 πμ |
Το πολύ το Ινσαλλάχ το βαριέται και ο Αλλάχ!
Σορρυ αλλα δεν νιώθω αλμπάνης. Και ούτε εσύ θα πρέπει να νιώθεις αν πιστεύεις ότι μπορείς να αλλάξεις κατ’αρχας τον εαυτό σου.
Αυτή είναι η πρώτη μας υποχρέωση. Υποχρέωση στους εαυτούς μας και τα παιδιά μας.
Χάρηκα που σε βρήκα, γιατί γράφεις όμορφα τις σκέψεις σου!
2 Ιουνίου, 2007 σε 7:20 πμ |
Σε μαθαίνουν ότι αν δεν είσαι αλμπάνης , έξω από το μαντρί, θα σε φάει ο λύκος. Στο επαναλαμβάνουν συνέχεια από την ώρα που γεννιέσαι για να φοβάσαι κάθε στιγμή σε κάθε επιλογή σου. Φυσικά κανείς δεν σου θυμίζει ποτέ ότι οι αμνοί καταλήγουν στο χασάπη για παιδάκια ενώ οι λύκοι το πολύ πολύ να πέσουν από τη σφαίρα ενός κυνηγου και αν…
2 Ιουνίου, 2007 σε 9:03 πμ |
όπως λέμε αλμπανία σύντροφε
2 Ιουνίου, 2007 σε 11:48 πμ |
πολύ καλά τα λες..καλό μήνα
2 Ιουνίου, 2007 σε 11:53 πμ |
[...] 2nd, 2007 · No Comments “Εμείς, οι αλμπάνηδες”. Ένα κοίταγμα στον καθρέφτη που κουβαλάμε μέσα μας. Να [...]
2 Ιουνίου, 2007 σε 11:57 πμ |
Το θέμα είναι πώς μπορεί να αλλάξει η κατάσταση;
2 Ιουνίου, 2007 σε 12:05 μμ |
Από το ΕΓΩ ξεκινάνε όλα. Ούτε εγώ είμαι αλμπάνης. Γιατί δεν θεωρώ τα λεφτά ύψιστη αξία, όπως μας προτρέπει αυτή η κοινωνία. Και σίγουρα και πολλοί άλλοι από μας το ίδιο.
2 Ιουνίου, 2007 σε 2:59 μμ |
προσυπογράφω λέξη προς λέξη.
2 Ιουνίου, 2007 σε 3:13 μμ |
[...] ακόμα απόψεις, με τις οποίες συμφωνώ εδώ, εδώ και [...]
2 Ιουνίου, 2007 σε 3:40 μμ |
Δεν είμαστε αλμπάνηδες, είμαστε άνθρωποι που δεν παίρνουν πρωτοβουλίες.
Κάνουμε ό, τι κάνουν και οι άλλοι. Από το να κυνηγάμε ένα διορισμό κι ας έχουμε καλύτερη πιθανότητα στον ιδιωτικό τομέα, μέχρι το να δίνουμε φακελάκια και να λαδώνουμε το ΙΚΑ.
3 Ιουνίου, 2007 σε 12:41 πμ |
Μπράβο.
Θα φτάσει αραγες η μέρα που θα κατηγορούμε τον αλμπάνην συμπολιτην μας ως τέτοιον;
Όχι, καλοί μου, διοτι είμεθα αλμπάνηδες πολιτικώς ορθοί!
3 Ιουνίου, 2007 σε 1:10 πμ |
Ευχαριστώ όλους για τη συμμετοχή (ως αλμπάνης πολιτικώς ανορθόγραφος).
Κρατώ, προς το παρόν, ότι για τους περισσότερους το να είσαι κακός πολίτης μαθαίνεται. Άρα, υπάρχει και η -αμυδρή- πιθανότητα να ξεμαθαίνεται.
[Λένε πως είναι σωστή η παρακάτω ετυμολογία:
να μην ασχολείσαι με τα κοινά = να είσαι ιδιώτης = να είσαι idiot]
3 Ιουνίου, 2007 σε 2:02 πμ |
[...] Εμείς οι αλμπάνηδες [image] Πρόσφατα πέθανε μια νέα γυναίκα με απίστευτα κότσια. Πόνεσε […] [...]
3 Ιουνίου, 2007 σε 1:28 μμ |
aerosol έχεις απόλυτο δίκιο!
Η απάθεια δημιουργεί όλα τα προβλήματα!
Και η λύση είναι, όσοι είναι απαθείς, να κλείσουν την τηλεόραση και να να σηκωθούν από τον καναπέ τους…
Αλλιώς θα μείνουν για πάντα έρμαια, των αλμπάνηδων εαυτών τους!
3 Ιουνίου, 2007 σε 3:21 μμ |
Εξαιρετικό το… φλιτάρισμα!:-)
3 Ιουνίου, 2007 σε 4:38 μμ |
Είμαστε αλμπάνηδες για όλα αυτά και για τόσα άλλα… Αλλά έχουμε φιλότιμο οι άτιμοι. Εξαιρέτικη η τσιγκλιά προς όλους μας, αλλά δυστυχώς η όποια ‘επανάσταση’ παραμένει προϊόν ενός virtual κόσμου…
3 Ιουνίου, 2007 σε 5:14 μμ |
Πολύ καλό και εύστοχο το κείμενο σου! Δυστυχώς μάθαμε? βολευτήκαμε? συμβιβαστήμακε? με το ρόλο του αλμπάνη… Και μια μέρα ήρθε η Αμαλία και μας έκανε να δούμε ορισμένα πράγματα κατάματα!!! Γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού μας τα ξέραμε… Αλλά αν δε σου τύχουν, δεν τα πολυσκέφτεσαι… Και τις περισσότερες φορές, και να σου τύχουν, αντιδράς ως αλμπάνης, για να κάνεις πιο γρήγορα, πιο εύκολα, πιο ανώδυνα τη δουλειά σου! Η Αμαλία θέλησε να αφυπνίσει συνειδήσεις… και το κατάφερε! Και τη δική μου μαζι, πρέπει να ομολογήσω… Θα παραμείνουν αφυπνισμένες? Θα παλέψουν για τα αυτονόητα? Για να δούμε…
3 Ιουνίου, 2007 σε 5:24 μμ |
Σωστά τα λες, αλλά και στην “αλμπανιά” υάρχουν διαβαθμίσεις. Ναι, είμαστε όλοι ένοχοι, αλλά θα μου επιτρέψεις να μην επιρρίπτω τις ίδιες ευθύνες σ’αυτόν που πετά κάτω ένα χαρτάκι και σ’αυτόν που μολύνει μια θάλασσα. Δεν έχει την ίδια ευθύνη και ούτε πρέπει να τιμωρηθεί το ίδιο αυτός που κλέβει για το γάλα του παιδιού του κι αυτός που κλέβει για το καύσιμο της θαλαμηγού του.
3 Ιουνίου, 2007 σε 5:30 μμ |
Η πιο ακριβείς προσέγγιση που διάβασα αυτές τις μέρες…
Δυστυχώς είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι…
3 Ιουνίου, 2007 σε 5:36 μμ |
@micmic
Εδώ δεν είμαστε για να πούμε πως εμείς φταίμε λιγότερο από τους άλλους, αλλά για να εντοπίσουμε επιτέλους το πρόβλημα.
Όσο για το αν ευθύνεται το ίδιο αυτός που πετάει ένα χαρτάκι και αυτός που μολύνει μία θάλασσα, θα σου πω πως όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο, η ίδια νοοτροπία είναι που οδηγεί και στις δύο πράξεις. Κι αν εκ του αποτελέσματος τελικά η δεύτερη είναι χειρότερη, αυτός που κάνει την πρώτη, όταν και άμα έχει τη δυνατότητα θα κάνει και τη δεύτερη…
3 Ιουνίου, 2007 σε 5:46 μμ |
Συγχαρητήρια για το κείμενό σου.
3 Ιουνίου, 2007 σε 6:27 μμ |
ΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΛΜΠΑΝΗΔΕΣ ΓΟΝΕΙΣ
ΤΑ ΣΕΒΗ ΜΟΥ
3 Ιουνίου, 2007 σε 6:27 μμ |
Κείμενο που πιότερο μοιάζει με καταγγελία-κραυγή, παρά με απλή καταγραφή!!
Τα συγχαρητήριά μου!!
3 Ιουνίου, 2007 σε 6:33 μμ |
νηφαλιοτητα και ευθυνη. μακαρι να σκεφτονταν ολοι ετσι και να μην νομιζαν πως με ενα copy paste καθαρισαν. δικη μας ειναι η ευθυνη οσο ζηλευουμε τους απατεωνες που πλουτιζουν αντι να τους χτυπησουμε.
3 Ιουνίου, 2007 σε 6:37 μμ |
Ωραίο κείμενο. Είμαστε η γεννιά που τάκανε θάλασσα και δημιούργησε ένα έθνος αλμπάνηδων. Το πως και γιατί θα το αφήσω σε πιο καταρτησμένους. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ζητήσω συγνώμη απ τις επόμενες γεννιές ελπίζοντας να βρούν τη δύναμη να αλλάξουν πορεία.
3 Ιουνίου, 2007 σε 9:53 μμ |
[...] που ξεχωρίζει Εμείς οι αλμπάνηδες- [...]
3 Ιουνίου, 2007 σε 11:33 μμ |
Ωραίος! Επιτέλους ας κοιταχθούμε στον καθρέφτη να δούμε ποιος τελικά σκότωσε την Αμαλία και τόσους άλλους που δεν έχουν φακελάκια… χωρίς βέβαια αυτό να είναι απαλαχτικό για τους συγκεκριμένους γιατρούς…
4 Ιουνίου, 2007 σε 9:34 πμ |
Hats off, που λένε και οι Αγγλοσάξωνες. Το έθεσες άψογα.
4 Ιουνίου, 2007 σε 12:12 μμ |
Η μόνη αποτελεσματική “επανάσταση” που γνωρίζω είναι αυτή που ξεκινά από το “να κοιταχθούμε στον καθρέφτη”, να δούμε τι συμβαίνει με την ίδια μας τη στάση. Και να αρχίσουμε την αργή, επίπονη διαδικασία να την βελτιώσουμε.
Αυτή η δουλειά δεν γίνεται με σημαίες και με τη βοήθεια του πλήθους. Δεν θα τη δείξουν τα κανάλια και δεν θα έχει τη συμπαράσταση φορέων.
Αλλά αν δεν συμβεί κάποια αλλαγή από μέσα (μας), είναι πολύ αμφίβολο κατά πόσο θα πετύχουμε ποτέ οποιαδήποτε ουσιαστική αλλαγή προς τα “έξω”.
Γιατί το μέσα και το έξω, εμείς και η κοινωνία μας, δεν είναι ξεκομμένα πράγματα.
[Ευχαριστώ για τα σχόλια. Οι όποιοι έπαινοι ας πάνε εκεί που ταιριάζουν: στην Κυρία που εστίασε αυτές τις σκέψεις και στους ανθρώπους που δαπάνησαν κόπο και χρόνο -απείρως περισσότερο απ’ τα λίγα δικά μου λεπτά- για να φέρουν την κραυγή της και τα κοινά μας προβλήματα στο προσκήνιο]
4 Ιουνίου, 2007 σε 3:12 μμ |
Στα blogs γράφουμε ή και αντιγράφουμε κάποιες φορές μόνο λέξεις. Μπορούν οι λέξεις να αλλάξουν τον κόσμο? Υποθέτω πως όχι … Όμως να σταματήσουμε και να μιλάμε, θα μας κάνει αυτό καλύτερους, πιο ενεργούς πολίτες? Είμαστε περισσότερο υποκριτές όταν μιλάμε και δεν πράττουμε, από όταν το βουλώνουμε και πάλι δεν κάνουμε τίποτα?
Να κοιταχτούμε στον καθρέφτη λέτε… να δούμε την υποκρισία μας … Εμείς μπορούμε να τη δούμε και είναι κ’ αυτό κάτι.
Είναι η αναγνώριση της αδυναμίας δύναμη?
4 Ιουνίου, 2007 σε 3:32 μμ |
Να σταματήσουμε να μιλάμε;
Δεν είδα σε κανένα από τα σχόλια -συμπεριλαμβανόμενων και των δικών μου- τέτοια προτροπή.
“Είναι η αναγνώριση της αδυναμίας δύναμη?”
Νομίζω πως είναι το πρώτο καίριο βήμα. Τα υπόλοιπα είναι ακόμα δυσκολότερα.
[Γραμμένο υπό τους υπέροχους ήχους των Cowboy Junkies που συνοδεύουν το blog σας, pasta]
4 Ιουνίου, 2007 σε 5:10 μμ |
[...] Εμείς οι αλμπάνηδες [...]
4 Ιουνίου, 2007 σε 6:38 μμ |
Μπράβο, εξαιρετικό.
Μόνο που δεν βλέπω λύση πουθενά. Είναι τόσο βαθιά η κρίση που ο φαύλος κύκλος δεν σπάει με τίποτα πιά.
Πριν από καναδυό χρόνια στη Γαλλία η κυβέρνηση Σιράκ προσπάθησε να περάσει έναν νόμο που ψαλίδιζε τα δικαιώματα των νέων στη δουλειά. ¨Εγινε της κακομοίρας, κόντεψε να καεί ολόκληρη η χώρα. Ο νόμος ακυρώθηκε κακήν κακώς.
Ρώτησα τότε κάποιους φίλους που ξέρουν τί συμβαίνει στον αντίστοιχο τομέα στην Ελλάδα. Η απάντηση ήταν ότι πολύ δυσμενέστερες ρυθμίσεις από τις προτεινόμενες στη Γαλλία πέρασαν χωρίς να αντιδράσει κανείς, χωρίς να πάρει κανένας είδηση.
Οι αιτίες; Προφανώς οι Γάλλοι είναι κουτοευρωπαίοι, που όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες έτρωγαν βελανίδια, ενώ εμείς είμαστε μάγκες και υπεράνω. Εξάλλου ο Έλληνας εργαζόμενος είναι μεγαλόψυχος και χουβαρντάς και όχι καρμίρης όπως οι Γάλλοι και θα ξεσηκώνονταν από τα φραπόγαλα μόνον αν κάποιος έκλεινε το “πάμε στοίχημα” ή προσπαθούσε να θίξει την αγαπημένη τους ομάδα.
Κλάψτα, Χαράλαμπε.
4 Ιουνίου, 2007 σε 10:06 μμ |
ποιος μωρεεεεεε? ποιος θα κοιταχτει στον καθρεφτη και θα πει ποσο μαλακας ειμαι που εχω γινει ενα με τον καναπε και την του βου μου?? δεν παιζει ρε παιδια μην το ζοριζετε… μονο για μπραβο στα blogs ειμαστε…
4 Ιουνίου, 2007 σε 10:11 μμ |
[...] WordPress.com αυτό είναι post! Monday June 04th 2007, 10:11 pm Filed under: Κωμικοτραγικά, Πολιτικά, Κοινωνικά αυτό είναι post [...]
5 Ιουνίου, 2007 σε 9:15 πμ |
Δεν είναι κακό πράγμα η αυτοκριτική.
Ναι, είμαστε “αλμπάνηδες” για όσα δεν έχουμε καταφέρει να αλλάξουμε, τόσο μέσα μας όσο και έξω.
Όχι δεν είμαστε “αλμπάνηδες” όταν προσπαθούμε να τα αλλάξουμε, ακόμη και αν φαίνεται πως αποτυγχάνουμε.
Έτσι και με τα μπλογκς δεν είμαστε “αλμπάνηδες” που καταφέραμε να αναδείξουμε ένα θέμα όπως της Αμαλίας (και της δωρεάν υγείας) και όχι ένα θέμα, όπως αυτά που παίζουν τα ΜΜΕ. Είμαστε “αλμπάνηδες”, γιατί δεν καταφέραμε να το “λύσουμε” και θα έχουμε συνεχώς και άλλες Αμαλίες, ίσως και ανάμεσά μας. Και είμαστε επίσης “αλμπάνηδες” επείδη αφήσαμε τα ΜΜΕ να στρεβλώσουν το λόγο μας, αφαιρώντας ό,τι ριζοσπαστικό είχε (δωρεάν υγεία για όλους, αλληλεγγύη και όχι διαφθορά κτλ) και να περιοριστούν σε λόγίδρια εντυπωσιασμού για την πρώτη Ελληνική διαδικτυακή διαμαρτυρία (μη χέσω).
Ωραίο το κείμενο. Και γω έτσι σκέφτομαι και προσπαθώ να μην είμαι ένας κοινός “αλμπάνης” στην καθημερινή μου ζωή (δε μου πολυαρέσει η λέξη, παραπέμπει σε αλβανούς και θα την άλλαζα άνετα με το “Ελληνας”).
5 Ιουνίου, 2007 σε 3:07 μμ |
Δεν ξέρω αν είμαστε αλομπάνηδες, ξέρω όμως ότι σε ένα κράτος-μπάχαλο, ο καθένας κοιτάει να επιβιώσει με όποιες τεχνικές μπορεί. Έχουμε αναπτύξει ένστικτα ζούγκλας για να προσαρμοστούμε και να ζήσουμε όταν ξέρουμε πως ότι καταφέρουμε θα το καταφέρουμε μόνοι μας. Είναι ο ίδιος λόγος που μας έχει κάνει τόσο, μα τόσο επιθετικούς στην καθημερινότητά μας.
5 Ιουνίου, 2007 σε 3:22 μμ |
Μιλάς σωστά. Όντως είναι θέμα επιβίωσης και δεν είναι μόνο στην Ελλάδα, είναι έτσι, λιγότερο ή περισσότερο, παντού.
Αυτή όμως η λογική έχει αποδειχτεί λάθος από την ιστορία. Όχι επειδή δεν είναι ηθική αλλά επειδή μόνο η συλλογική αντιπαράθεση καλυτερεύει τις ατομικές καθημερινότητες.
Φυσικά μπορείς να πιστεύεις και στο “αμερικάνικο” όνειρο. Αυτό όμως πιάνει στο 0,01% του κοινωνικού συνόλου. Είναι σα να παίζεις τζόκερ. Άμα δεν το πιάσεις, απλώς θα επιβιώνεις.
5 Ιουνίου, 2007 σε 5:36 μμ |
το κρατος – μπαχαλο που χρησιμοποιειτε ως αλλοθι, ποιος το κανει? ποιος το τρεφει? ποιος εκλεγει τους ιδιοκτητες του? μια φορα να κατηγορησουμε τους καναπεδες μας και οχι αυτους που μας τους πουλησαν…
6 Ιουνίου, 2007 σε 9:29 μμ |
[...] June 6th, 2007 in επαναδημοσίευση κοίτα καλά στον καθρέφτη, σκύψε πιο κοντά, άναψε το φως … και [...]
7 Ιουνίου, 2007 σε 12:53 μμ |
[...] Εμείς οι αλμπάνηδες, από την Aerosol [...]
7 Ιουνίου, 2007 σε 9:12 μμ |
Σωστός. Αν δεν ήμασταν εμείς αλμπάνηδες δεν θα υπήρχαν ούτε ομότιτλοι γιατροί. Αλλά βλέπεις… αλμπάνης αλμπάνη μάτι δεν βγάζει…
13 Ιουνίου, 2007 σε 4:27 πμ |
Καλα ολα αυτα, μπραβο… πολυ σωστα και τα λοιπα.
Απο κει και περα ομως? Κανουμε ενα ποστ, διαβαζουμε καποιου αλλου, συμφωνουμε και τερμα? Καναμε το καθηκον μας? Καμια πορεια θα κανονιστει? Με το παραπερα τι γινεται?
Να μην συγχεουμε την δραση για ενημερωση με την δραση στον δρομο. Ναι καλως γινεται αυτο ωστε να υπαρχει ενημερωση, καλως υπαρχουν τα blogs. Ομως αυτο ΔΕΝ ειναι δραση.
Τα μπραβο πλεον εχουν γινει γραφικα.
Πακακαλω η οποια κριτικη υπαρξει θα προτιμουσα να μου γινει στην επομενη πορεια για την παιδεια / υγεια / κλπ. Ας ερθει καποιος να μου μιλησει εκει, δηλαδη οχι εμενα, τον οποιονδηποτε που θα ειναι στον δρομο. Το ιδιο κανει…
Τα μπραβο ειναι αρκετα πλεον, περιττα. Ατομα για τις ασυλιδες χρειαζονται…
Ελπιζω συντομα να βλεπω ποστς της μορφης:
“Ναι εχεις δικιο, τα λεμε αυριο στην πορεια”
ή
“Εξαιρετικο ποστ, 1-2 σημεια πιστευω θα επρεπε να ειναι διαφορετικα. Θα τα πουμε και αυριο απο κοντα στην πορεια.”
ή
“Ναι οντως ετσι εχουν τα πραγματα, τα πραγματα πανε απο το κακο στο χειροτερο, υγεια, παιδεια, διαφθορα, μμε. Κατι πρεπει να κανουμε. Κανουμε 19 Ιουνιου μια εκδηλωση και 20 Ιουνιου πορεια? Τι λετε?”
Καλο βραδυ!
20 Ιουνίου, 2007 σε 6:37 μμ |
Καλη η διαγνωση aerosol κλπ. Τωρα ομως θελουμε και θεραπευτικη αγωγη. Μια εκδηλωση, μια πορεια; Ναι, αλλα μονο σαν φορο τιμης σ’ αυτη τη γενναια γυναικα. Περα απ’ αυτο, τα blogs και οι πορειες ειναι ασπιρινες για ελαφρο πονοκεφαλο. Οχι θεραπεια για τον καρκινο που διαγνωσες.
Χρειαζομαστε λοιπον μια λιστα με πραξεις (ισον μακροχρονια θεραπεια), που θα εχουν συνεπεια και ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Υπαρχουν αλλοι σαν και σενα που θελουν να αλλαξουν την κατασταση; Βρες τους, οργανωσε τους. Αποφασιστε μαζι ποια πολιτικη σας εκφραζει. Αν δεν υπαρχει στα κομματα μας, δημιουργηστε την. Μην περιμενεις Μεσσιες η να ξεκινησουν οι αλλοι πρωτα…
30 Ιουνίου, 2007 σε 12:05 μμ |
Πάρα πολύ ωραίο κείμενο! Όμως έβαλες πολλά θέματα μαζεμένα, γιατί πολύ σωστά όπως λες είναι όλα ένα κουβάρι, αλλά εγώ λέω να τα πιάσουμε ένα-ένα. Αλλιώς θα αναπαράγουμε τα ίδια και τα ίδια “είμαστε έτσι και είμαστε αλλιώς”. Δε διαφωνώ σε τίποτα από την περιγραφή σου, αλλά θα ήθελα πιο πολύ ανάλυση! Γιατί είμαστε έτσι; Τι γίνεται; Θα μου τυλίξετε μία ανάλυση για το σπίτι; (δεν ειρωνεύομαι εσένα- την αφεντιά μου μόνο που θαρρεί πως άμα τα αναλύσει και τα εξηγήσει όλα θα ησυχάσει).
Φιλικά,
Niemandsrose