…γιατί το παρελθόν δεν γίνεται κτήμα κανενός. Γεννήθηκε, σαν μωρό, από την εμπειρία κι έκτοτε αλλάζει. Εκπλήσσομαι κάθε φορά που το βλέπω. Νόμιζα πως θα’μενε ίδιο κι απαράλλαχτο, φρόνιμο (σαν καλό παιδάκι), εκεί που το άφησα. Να το νταντεύω μια ζωή και να ’ναι προβλεπόμενο και ασφαλές.
Το παρελθόν κάνει του κεφαλιού του. Άμα θέλει παθιάζεται ή μένει αδιάφορο. Απαιτεί την προσοχή μου ή εξαφανίζεται για καιρό χωρίς να αφήνει ίχνη. Εκεί που ξεχνάω και τη φάτσα του ακόμα, αυτό επιστρέφει ζητώντας δανεικά ή φέρνοντάς μου κάποιο δώρο από τα μέρη που πήγε.
Πωλείται το παρόν. Ο ίσκιος μιας στιγμής, η απειροελάχιστη κόψη του χρόνου. Μια ιδέα όλη κι όλη. [Τιμαί λογικαί]
12 Μαΐου, 2007 σε 9:54 μμ |
Περισσότερο πεζός από σένα αγαπητέ aerosol, δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω ότι:
α) το παρόν ούτως ή άλλως πωλείται ή καλύτερα ανταλλάσσεται με χρήμα. Κάθε υπ-άλληλος το γνωρίζει αυτό, ότι δηλαδή ουσιαστικά πληρώνεται για το χρόνο του (το παρόν του) που το πουλά στον …αλλότριο. Πληρώνεται λοιπόν για τον αλλοτριωμένο χρόνο του, για το αλλοτριωμένο παρόν του.
β) το παρελθόν μπορεί να μην πωλείται, κατά κανόνα όμως …ξεπουλιέται.
γ) το μέλλον επίσης μπορεί να μην πωλείται, κάλλιστα όμως υποθηκεύεται.
Αυτά τα ολίγα …οικονομοτεχνικά και ελπίζω να μη βγήκα εντελώς εκτός θέματος.
12 Μαΐου, 2007 σε 10:12 μμ |
και το χειρότερο να μη βρίσκεις αγοραστές του χρόνου σου
13 Μαΐου, 2007 σε 1:41 πμ |
@άλληλος:
Αγαπητέ, είστε εκτός θέματος και… αλλοτριώνετε το post μου!
[Αλλά τα λέτε ωραία και σας το συγχωρώ. Συνεχίστε να το κάνετε]
@mondo:
Θα αρχίσω τις εκπτώσεις νωρίτερα…
[Η έμπνευση ήρθε από δικές σου σκέψεις]
13 Μαΐου, 2007 σε 10:55 πμ |
17 Μαΐου, 2007 σε 9:30 πμ |
Ισως να είμαι κι εγώ εκτός θέματος, αλλά δεν ξέρω το δικό μου παρελθόν βουβάθηκε όταν μεγάλωσε το παρόν μου.. οπς… μόλις είπα παρόν έγινε κιολας παρελθόν .. οπς πάλι… μπερδεύτηκα τώρα. Πωλείται το παρόν όπως λέμε πωλείται αέρας με προοπτική να βγει η άδεια να χτίσουμε ? Δεν είναι άσχημη ιδέα…
17 Μαΐου, 2007 σε 6:35 μμ |
Και μέχρι να βγει η άδεια, έχει ήδη λήξει…
Τι απατεώνας που είμαι!
18 Μαΐου, 2007 σε 9:30 πμ |
Σχολιασμών συνέχεια..
Δεν ξέρω γιατί , αλλά μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι, (ίσως να με βοήθησες με τη λέξη απατεώνας)….
“Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας
Kλέφτες!
Στα ψέματα παίζαμε! ”
Πρέπει επειγόντως να κάνω μια θεραπεία ενάντια στους συνειρμούς γιατί κατά το παρελθόν έχασα τον μίτο και γίνονται επικίνδυνοι ενίοτε..
4 Ιουνίου, 2007 σε 1:55 μμ |
ιδέα…
Παίρνουμε μια δόση παρελθόντος ριζοσπαστισμού, γαρνίρουμε με “υψηλές αξίες και ιδανικά” και ανακατεύουμε με “ξύλινη” γλώσσα. Στο παρόν είμαστε λαθραίοι. Τι ωραία που υποθηκεύουμε το μέλλον!
4 Ιουνίου, 2007 σε 2:14 μμ |
Μην το γελάς καθόλου. Έχουν στηθεί πολλές φάμπρικες έτσι. Το Χρηματιστήριο “Υψηλών” Αξιών να’ναι καλά.
[Πήγα να υποθηκεύσω το μέλλον μου: "Είναι πολύ αβέβαιο" μου είπαν "για να μας κάνει. Κάτι πιο σταθερό έχετε;". Σιχτίρ... Δεν θα δω χαϊρι ποτέ.]