Ανακάλυψα τι πάει να πει να κάνεις «κατάθεση ψυχής». Πας στην τράπεζα και καταθέτεις λίγη ψυχή έτσι ώστε άμα μείνεις άψυχος (ένα μίζερο ανθρωπάριο, δηλαδή, ή και τελείως πτώμα) να μπορείς να κάνεις «ανάληψη ψυχής».
Όσοι κάνουν κατάθεση ψυχής, την ψυχή τη λένε και «ψυχούλα». Είναι γιατί καταθέτεις λίγη –την άλλη τη χρειάζεσαι- κι έτσι δεν είναι καμιά μεγάλη ποσότητα. Αλλά τη βγάζεις κανα-δυο μήνες.
8 Μαΐου, 2007 σε 3:01 μμ |
Κάτι σα δάνειο δηλαδή ε;
Αναρωτώμαι μόνο για το προσδοκόμενο επιτόκιο…
Στην υγειά σου aerosol, που μας δίνεις συχνά-πυκνά μια διαφορετική διάσταση σε πολλά που προσπερνάμε φευγαλέα…
May the Force b with u…
papet
8 Μαΐου, 2007 σε 3:56 μμ |
Το επιτόκιο,ε; Χμμ, να μια σκέψη για άλλο post (σειρά σου papet!).
Όσο πάει επιταχύνουμε και τα προσπερνούμε όλα φευγαλέα.
Λέω να κοντοσταθώ λιγάκι. Δεν είναι κι άσχημα, ειδικά αν έχεις παρέα να τα λες.
9 Μαΐου, 2007 σε 12:41 πμ |
Έχω κι εγώ κάτι ψύχουλα στη άκρη.
Έλεγα βέβαια, να τα έδινα να ‘περνα κανένα ομόλογο
…αλλά, τόσα ακούγονται…
Καλύτερα λοιπόν κατάθεση.
Low risk
9 Μαΐου, 2007 σε 1:28 πμ |
Με προσοχή, όμως, άλληλε!
Υπάρχουν και κάποιοι που απ’τις πολλές καταθέσεις ψυχής δεν τους έμεινε καθόλου για τις… καθημερινές ανάγκες και κατάντησαν ένα μάτσο (άψυχα) χάλια.
11 Μαΐου, 2007 σε 10:58 μμ |
Υπάρχουν και οι αναλήψεις ψυχής για τους αχόρταγους
12 Μαΐου, 2007 σε 4:16 μμ |
@Ganuma De Linarus:
Μου φαίνεται πως, συχνά, όσοι χρησιμοποιούν πολλά από τα σχετικά κλισέ (“κατάθεση ψυχής” κλπ) μπορεί όντως να είναι αχόρταγοι και της… αναλήψεως!
Πάντως, η υπερβολική επίδειξη “ευαισθησίας” -μη χέσω!- είναι ο φερετζές του παρτάκια (= “ο φροντίζων δια την πάρτη του και μόνο”).
[Σημείωση: Κάποιος φίλος ονόμαζε τα και-καλά-ευαίσθητα-έως αηδίας τραγούδια, "χαϊδοκώλικα". Ο νοών νοείτω... Από τις πιο επιτυχημένες περιγραφές που έχω ακούσει.]