Ίσως να απαιτείται ένας συγκεκριμένος τρόπος σκέψης ή μια ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση για να αντικρίζεις την ομορφιά εκεί που οι άλλοι βλέπουν σκουπίδια. Να ψάχνεις σε ξεπεσμένα βιομηχανικά τοπία τον παλιό ιστό της πόλης, τις αλλαγμένες πλατείες, οδούς και προβλήτες, τα μισογκρεμισμένα σπίτια με τα θραύσματα του παρελθόντος που κρύβουν, τα ίχνη αναμνήσεων από ξένους ανθρώπους και περασμένες εποχές.
Η αφορμή μπορεί να είναι μια παλιά ιστορία, ένα πλάνο από ταινία του ’60, ένα τραγούδι και η ζωή αυτού που το έγραψε, μια φωτογραφία ξεχασμένη σε μπαούλο, μια παιδική κούκλα σκαρφαλωμένη στο ξαντεριασμένο ντουλάπι 2ου ορόφου που ξέμεινε από μια κατεδάφιση, ένα βιβλίο, κάποιο παλιομάγαζο -απομεινάρι του ’30 ή του ’40. Η αφορμή μπορεί να είναι ο,τιδήποτε σου ανεβάζει τους σφιγμούς μπροστά στη ζωή και την απουσία της.
Χρειάζεται, όμως, κάτι μέσα σου να λειτουργεί ανάλογα, να συντονίζεται με αυτά τα περίεργα ερεθίσματα. Ένα γλυκόπικρο σαράκι που δεν θες να σ’ αφήσει. Μπορεί να χρειάζεται και κάτι ακόμα: ένας-δυο αγαπημένοι φίλοι, να περπατήσετε μαζί δίπλα στα σκουριασμένα μέταλλα και το σπασμένο μπετόν, να βλέπει ο ένας τον άλλο και να χαίρεται.
[Ευχαριστώ τον Πάνο για τη φωτογραφία]
26 Μαρτίου, 2007 σε 8:07 μμ |
Εξαιρετικό.
May the Force b with u…
papet
26 Μαρτίου, 2007 σε 8:23 μμ |
Ευχαριστώ, φίλε papet.
[Τέτοια λέγε μου και θα το καβαλήσω το καλάμι]
26 Μαρτίου, 2007 σε 10:43 μμ |
Πείσμα ψυχής χρειάζεται.. Σ’ενα πείσμα κρατιέται η ευαισθησία.
26 Μαρτίου, 2007 σε 11:54 μμ |
κατω απο τον ηλιο του μεσημεριου
και τα σκουπιδια μοιαζουν με χρυσαφι.
θειος Κομπαγιάσι
[Αγγελιοφόρος: jbg // Διά πληκτρολογείου: Μοz // Δια χειρός: Γιώργου Μπλανά // Διακομιστής: Εκδ. Γαβριηλίδη]
27 Μαρτίου, 2007 σε 1:24 πμ |
Μου αρέσει αυτό το “πείσμα ψυχής”.
Δεν θα έφτανα, πάντως, να πω πως όποιος δεν συγκινείται με τα παραπάνω δεν είναι ευαίσθητος ή πως όποιος συγκινείται είναι.
Φοβάμαι πως έτσι θα περιορίσω τους ανθρώπους στα δικά μου μέτρα.
27 Μαρτίου, 2007 σε 1:33 πμ |
@johnniebegood:
Όμορφα πράγματα μου φέρνεις στο νου!
Τι άλλο να πω, αγαπητέ;
Καλωσήρθες.
27 Μαρτίου, 2007 σε 3:13 μμ |
εδω ημουν μπρο!
30 Μαρτίου, 2007 σε 1:42 μμ |
Aerosol, thanks για το κείμενο. Η έλλειψη μερικές φορές είναι ισχυρότερη από την παρουσία. Τότε είναι που ζορίζουν τα πράγματα.
31 Μαρτίου, 2007 σε 2:17 πμ |
Κατά λάθος σε βρήκα αλλά μάλλον δεν άργησα πολύ.
Μετά το κλείσιμο του μόνιτορ έχω χάσει πολλές νέες αφίξεις-δυστυχώς.
Γράφεις όμορφα.
31 Μαρτίου, 2007 σε 11:11 μμ |
@κατερίνα: Δεν άργησες, η μουσική μόλις άρχισε και τα ποτά είναι άφθονα. Ευχαριστώ για το παίνεμα.
@daskalos: Είναι ενδιαφέρον φίλε το πώς ο καθένας μας, ανάλογα την στιγμή ή την προσωπικότητα, εστιάζει και αλλού. Άλλος στην αισθητική της φθοράς, άλλος στη φιλία, άλλος στην έλλειψη/παρουσία. Στα κείμενα, όπως και σ’άλλα πράγματα, βλέπουμε το σύνολο αλλά, ακόμα πιο έντονα, κάτι από εμάς;
[Thanks για τον αναγνώστη! Το ζόρι ας κρατήσει λίγο και ας φέρει χαρά και δύναμη]
31 Μαρτίου, 2007 σε 11:26 μμ |
Φίλε όλα είναι θέμα φίλτρων. Κάποιες φορές μερικά δουλεύουν υπερωρίες ενώ τα άλλα έχουν μπουκώσει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν περνάνε όλα. Το φιλτράρισμα είναι αυτό που μπορεί να δει κάτι δικό σου σ’αυτό που δημουργεί ο άλλος. Δε νομίζεις;
1 Απριλίου, 2007 σε 11:38 πμ |
Ερώτηση: Υπάρχουν και μη ξένοι άνθρωποι;
Παρατήρηση 1: Το αίσθημα ευφορίας που προκαλείται από την “ανακάλυψη” τέτοιων ευρημάτων, είναι ακριβώς η επιβεβαίωση της περατότητας του άλλου (πράγματος ή ανθρώπου), η οποία συνειρμικά αντιπαρατίθεται με τη δική μας ύπαρξη, εδώ και τώρα. Είναι η απόδειξη ότι ζούμε, ότι υπάρχουμε. Έστω και για μία στιγμή, τη στιγμή της ανακάλυψης.
Παρατήρηση 2: Πολύ ωραίο μπλογκ. Θα σε βάλω στα λινκς.
1 Απριλίου, 2007 σε 2:00 μμ |
@daskalos:
Νομίζω, Δάσκαλε. Όλα τα ερεθίσματα λειτουργούν και σαν καθρέπτες για να δούμε κάτι δικό μας (φανερό ή κρυμμένο). Απ’την άλλη, δεν αποκλείω τα πάντα στον κόσμο να είναι -με κάποιο βαθύτερο τρόπο- και “δικά μας”.
@Exiled:
Εδώ το “ξένοι” χρησιμοποιήθηκε υπό την έννοια του “δεν έχουμε απολύτως καμμία πληροφόρηση γι αυτούς”. Στην ερώτηση θα απαντούσα εξίσου με το ναι και με το όχι. Και μου γεννιούνται κι άλλες ερωτήσεις:
Παίζει ρόλο;
Ξένοι σε σχέση με τι το γνωστό;
Τι συνιστά “γνώση”;
[Και πιάνουμε το μίτο που μας πάει στη Ζωή, το Σύμπαν και τα Πάντα...]
Μ’αρέσει η παρατήρηση 1: Θα πρόσθετα πως συμβαίνει και μια δικιά μας “πρόβα θανάτου”. Η ανακάλυψη της θνητότητας, της φθοράς, άρα και της ζωής, της δημιουργίας. Μπλεγμένα σε περίεργη αγκαλιά, όπου το ένα γεννά το άλλο.
[Ένας φίλος αναφώνησε "Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ!"]
[Ευχαριστώ]
1 Απριλίου, 2007 σε 5:40 μμ |
Ίσως… ίσως να είναι όλα δικά μας και να επιλέγουμε να προβάλουμε και να βλέπουμε άλλα κάθε φορά. Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό είναι ελπιδοφόρο ή όχι να σου πω την αλήθεια. Τείνω προς το δεύτερο γιατί τότε υποσυνείδητα ίσως να ξέρουμε ότι έχουμε τελειώσει τη διαδρομή.
1 Απριλίου, 2007 σε 11:42 μμ |
Αν η διαδρομή είναι καθορισμένη, αν ο κόσμος είναι πεπερασμένος και τετελεσμένος, αν πιστεύουμε στην τάξη της αρχής-μέσης-τέλους, τότε δεν το βλέπω κι εγώ ελπιδοφόρο, δάσκαλε.
Αν, όμως, ο κόσμος βράζει-κοχλάζει-μεταμορφώνεται και αν η δημιουργία (“δική μας” ή “απ’έξω”) δεν είναι κάτι παγιωμένο, τότε κυριαρχεί το γίγνεσθαι και “τα πάντα ρει” και δεν υπάρχει χαρτογραφημένη διαδρομή για να τελειώσει και δε με χαλάει κι όλας το κοσμικόν τούτο πατιρντί!
3 Ιουνίου, 2007 σε 2:51 μμ |
εξαιρετικά όλα τα κείμενά σου ξεκινώντας από το “αλμπάνηδες”. νομίζω ότι ποτέ δεν θα μάθουμε αν η διαδρομή είναι χαρτογραφημένη…, μόνο να νιώθουμε μπορούμε σχετικά με αυτό και τελείως υποκειμενικά…