Ράδιο-Λολίτα
Ανοίγω, που λες, το ράδιο και πέφτω στην κυρία που παιανίζει χαρούμενα («ου-ου, σα-λα-λα») πως «I’ll find a guy and settle down and then I’ll have the blues no more” υπό τη συνοδεία μπασταρδομποσανοβατζαζοπόπ και αναρωτιέμαι: πώς είναι να είσαι τόσο απίστευτα γηραλέος, τόσο τραγικά ηττημένος, με τόσο αλωμένη σκέψη και τέτοια ρηχότητα «ευαισθησιών»; Η μαμά ή η γιαγιά της δεν της είπαν κουβέντα για το τι εστί άνθρωπος, σχέσεις, γάμος, ζωή; Την πολλαπλότητα του «τι εστί βερίκοκο» που αντιμετωπίζουμε μόλις ο πισινός μας βγει από τα ζεστά και απαλά και αγγίξει αυτήν τη γη;
Και αναθυμούμαι όλες τις κυρίες – που τελευταία έχουν πληθήνει και αποθρασυνθεί - που μας τσακίζουν τα αυτιά και το μυαλό με όλα αυτά τα μπεμπεκίζοντα άσματα, τα συριστικά «σσς» της προφοράς τους που τρυπάνε σαν βελόνες, τις λολιτέ φωνούλες που δεν μπορούν να βγάλουν δυο νότες (αλλά ελπίζουν πως θα φαντασιωθούμε πως ακούμε τη Χορωδία Νεανίδων του Playboy). Αλλά και τις άλλες, με το μουτρωμένο ύφος και τα στιχάκια του στυλ «θέλω να μιλήσουμε για τη σχέση μας αλλά είσαι γουρούνι και δεν αντέχεις μια ουσιαστική συζήτηση», ή την εγωπαθή θλίψη για την απονιά του κόσμου τούτου, και είναι μόνιμα μουτρωμένες, κάπου μεταξύ γκρίνιας και «ευαίσθητων» δακρύων.
Για αποτοξίνωση, είπα να θυμηθώ μερικές γυναίκες που αξίζουν την προσοχή και το σεβασμό. Όχι με κάποια πλήρη λίστα, δυο-τρία ονόματα μόνο, έτσι για να τσιτώσουν τα αίματα. Τιμή, λοιπόν, στην εκρηκτική Lisa Kekaula των The Bellrays (απ’ όπου το Γκοτζιλομπλούζ που ακολουθεί!), στην καθηλωτική Beth Gibbons (με Portishead ή άνευ), στην εκτός ορίων Mary από τους Έλληνες Mary and the Boy (λίγο “Bobby Peru” θα σας πείσει) (thanks Koo!) και - για πιο παραδοσιάρχες - στη μαγευτική Έλλη Πασπαλά (ακόμα κι αν δεν έχει πάντα υλικό ισάξιό της), που μας κάνουν να ξεχνάμε όλη αυτήν την απίστευτη ροζίλα και τσαχπινογαργαλιά.
24 Μάρτιος, 2007 σε 11:54 π.μ.
συνυπογράφω την λίστα σου και, με την άδειά σου, προσθέτω:
Kim Gordon (ή “μη με λέτε ξανθιά, βαστώ κατσαβίδι”
Nina Hagen (ή “η μέδουσα του Kreuzberg”
Diamanda Galás (ή “η λυρική μοιρολογίστρα”
Eve Libertine (ή “ο φορέας του Acts of Love”
Elizabeth Fraser (ή “το μπλε κρυστάλλινο λαρύγγι”
Jarboe (ή “πως να ταριχεύσεις την σιωπή με ουρλιαχτά”
…ένα τζαμάρισμά τους θα εξαλείψει κάθε “απίστευτη ροζίλα και τσαχπινογαργαλιά”.
γκαραντί…
24 Μάρτιος, 2007 σε 4:08 μ.μ
Δεκτές με χαρά οι προσθήκες. Κρατήθηκα από το να κάνω λίστα με το φόβο πόσες αξιόλογες γυναίκες θα αφήσω απέξω!
Να προσθέσω και την Crissie Hyde (μια rock ψυχή σε pop περιτύλιγμα), την Kim Deal και την PJ Harvey;
Την Jarboe δεν την είχα υπόψη, θα την τσεκάρω.
26 Μάρτιος, 2007 σε 8:04 μ.μ
Αν και το “Spice Girls” στυλ δεν είναι του γούστου μου, το άρθρο αυτό δε με βρίσκει σύμφωνο.
Είναι, πιστεύω, εξαιρετικά επικίνδυνο να κατηγορούμε και να “ακυρώνουμε” με ευκολία ό,τιδήποτε, περισσότερο δε όταν αναφέρεται σε θέματα αισθητικής.
Για τη συγκεκριμένη περίπτωση, έχοντας (εκ των έσω) επαφή με τη μουσική βιομηχανία, δεν αποκλείω το άσμα που προκάλεσε τη συγγραφή αυτής της δημοσίευσης να είναι προϊόν άρτιο τεχνικά (για το σκοπό για τον οποίο προορίζεται) απο ταλαντούχους και πολύ συνειδητοποιημένους μουσικούς και παραγωγούς.
Όσον αφορά στη “στάση ζωής” που υποτίθεται πως προωθεί, μπορεί να με βρίσκει αντίθετο, δε μου επιτρέπει όμως να την κατακρίνω a priori, αφ’ ενός επειδή δεν έχω αρκετά στοιχεία για τις πραγματικές καταστάσεις αυτής της ζωής (έστω βγαλμένης από αμερικάνικη σαπουνόπερα), αφ εταίρου λόγω διαφορετικής παιδείας και προσωπικών βιωμάτων.
Δεν ξεχνώ βέβαια το target group αυτής της “ροζ” έκφρασης.
May the Force b with u…
papet
ΥΓ. Είναι σε άλλο μηκός κύματος, αλλά μπορώ να νω προτείνω για τη λίστα την εκπληκτική Mercedes Sosa;
27 Μάρτιος, 2007 σε 1:19 π.μ.
Νομίζω πως το ζητούμενο, για μένα, δεν είναι το είδος μουσικής αλλά το πόσο ειλικρίνεια, πάθος, ταλέντο και ψυχή βγάζει ο κάθε καλλιτέχνης. Η Κυρία Mercedes Sosa μας έχει προσφέρει τόσο πολύ απ’αυτά, που θα ήταν ντροπή να μην έχει θέση (και μάλιστα «επισήμων»!) στην άτυπη λίστα μας -κι ας μην παρακολουθώ σε βάθος τα δρώμενα αυτού του μουσικού ύφους.
Το τραγούδι/αφορμή δεν ήταν για εφηβικό κοινό αλλά για πιο… σιτεμένο! Ως προϊόν ήταν τεχνικά άψογο, αλλά αυτό το θεωρώ δουλειά καλού «τεχνίτη» και όχι ουσιαστική δημιουργία. Έναν κακό στίχο, μια κακή σύνθεση, μια άσχημη φωνή, για πόσο μπορούν να την σώσουν οι ταλαντούχοι μουσικοί και οι ικανοί παραγωγοί; Δεν μου αρκεί να θαυμάζω τα εξαιρετικά εργαλεία της show business. Αποζητώ το να χρησιμοποιούνται σε κάτι πιο φιλόδοξο από ένα άρτιο προϊόν. Αν η ικανότητα των μουσικών και των sound designers ήταν αρκετή για να έχουμε καλή μουσική τότε το 95% της μουσικής παραγωγής θα ήταν εξαίσιο.
Όσο για τη «στάση ζωής» που αναφέρεις, φοβάμαι πως –πέρα απ’ την προσωπική μου πορεία- δε νομίζω πως η ανθρώπινη εμπειρία δείχνει πως οποιαδήποτε μεμονωμένη πράξη ή επιλογή μας (όπως ο γάμος, π.χ.) μπορεί να αφαιρέσει κάθε στενοχώρια και πρόβλημα απ’ τη ζωή.
Συναντώ τα στοιχεία που κατακρίνω σε πολλά διαφορετικά είδη μουσικής. Εν τέλει, τα τύπου Spice Girls, που είναι φτιαγμένα με συγκεκριμένες προδιαγραφές, με απογοητεύουν λιγότερο γιατί δεν περιμένω πολλά απ’ αυτά. Ο εκφυλισμός πραγμάτων που με ενδιαφέρουν μ’ ενοχλεί περισσότερο. Στο post μου ήθελα να αναφερθώ κυρίως στο πώς το επιφανειακό, η χλιαρότητα και η «πόζα» συναντιέται συχνά σε γυναικεία πονήματα που ακούω τελευταία. Και να θυμηθώ άξιες καλλιτέχνιδες που έχουν βάλει ψηλότερα τον πήχη. Το «ροζ» δεν υπονοεί εφηβικές μουσικές κατευθύνσεις αλλά χλιαρές αντιμετωπίσεις της μουσικής. Αν δεν ήμουν σαφής, μάλλον κάτι δεν έκανα σωστά στον λόγο μου!
Καταλαβαίνω πως τα κριτήρια που χρησιμοποιώ είναι βαθύτατα υποκειμενικά. Δεν μπορεί, όμως, να είναι αλλιώς. Έχω τα επιχειρήματά μου κι εγώ αλλά, τελικά, οι προτιμήσεις είναι προσωπικές, τα γούστα επίσης, και αυτά είναι τα μόνα που μπορώ να εκφράσω αληθώς και με συνέπεια σε έναν προσωπικό χώρο σαν αυτό το blog.
Ευχαριστώ, φίλε papet, για την αφορμή (να πολυλογήσω!) που μου έδωσε η άποψή σου. Αν δεν σε κάλυψα, θα χαιρόμουν να ακούσω τι άλλο σκέφτεσαι.