Θεωρούμε τα κριτήριά μας δεδομένα και ιερά. Οι αισθητηριακές μας προσλαμβάνουσες είναι ελλιπείς και -ενίοτε- λανθασμένες, η σκέψη μας συχνά ωθείται από αδυναμίες ή δυνάμεις που δεν είμαστε σε θέση να ελέγξουμε, αντιλαμβανόμαστε χρησιμοποιώντας δίπολα αντιθέτων, φως-σκοτάδι, ζωή-θάνατος, έχουμε την ψευδαίσθηση της αντικειμενικότητας και πίστη στην αιτιοκρατία. Νιώθουμε όλοι, κάποιες φορές, πως αυτή η ναρκοληψία μας είναι εθελούσια. Δεν επιθυμούμε να αγγίξουμε το «σκοτεινό» κόσμο, αυτόν που δεν φωτίζεται από τις συνήθειες της καθημερινότητάς μας.
Ίσως, όμως, ο σκοτεινός κόσμος επιθυμεί να αγγίξει εμάς. Ίσως να είμαστε εμείς ο σκοτεινός κόσμος. Ίσως κάποιες στιγμές η επήρεια να αίρεται, η χαύνωση να διαλύεται και ό,τι εμφανίζεται τότε, να υπονομεύει το αγαπημένο μας ναρκωτικό, να μας μπολιάζει με μια δόση ρευστότητας. Μια μικρή δόση. Ένα κομμάτι του σκοτεινού κόσμου.
20 Μαρτίου, 2007 σε 4:02 πμ |
Εύστοχος.
Ως συνήθως.
Όσο για τα “δίπολα αντιθέτων” όπως τα ονομάζεις είναι πρώτης τάξεως δικαιολογίες για τη σχετικότητα των μεγεθών και των αισθήσεών μας…
Όπως όμως και η “δόση”, που λες πως είναι “μικρή”. Ή ο κόσμος ο “σκοτεινός”.
May the Force b with u…
papet