Εγώ δεν ξέρω πού αρχίζει και πού τελειώνει το πραγματικό και το φανταστικό [Julio Cortazar]
Υπάρχουμε. Ενδοσυστημικά, μέσα στο χωροχρονικό συνεχές (όπως το αντιλαμβανόμαστε και στο βαθμό που το γνωρίζουμε), εντός των κοινωνικών πλαισίων που διαμορφώνουμε και μας διαμορφώνουν, μετέχοντας στην κοινές αντιλήψεις, αποδεχόμενοι συγκεκριμένες μεθόδους κατανόησης και διανόησης. Κινούμαστε μέσα σε δεδομένο πλαίσιο συντεταγμένων. Υπό την επήρεια. Των άλλων, των δογμάτων, των ιδεολογιών, των τρόπων συμπεριφοράς, των φόβων, των συναισθηματικών προβολών μας, της λογικής, των συγκεκριμένων τρόπων ανάγνωσης των όσων συμβαίνουν ή συνέβησαν, της βιολογικής μας κατάστασης. Υπ-άρχουμε.
Τελούμε υπό καθεστώς αιχμαλωσίας.
Τελούμε υπό την επήρεια της «πραγματικότητας».
14 Μαρτίου, 2007 σε 12:51 μμ |
prwti fora bika sto blog sou simera. to eixe ena filiko blog (whatanygeekwants) stis blog epiloges. mou aresei para poly o tropos pou grafeis. bravo, ayto exw na pw pros to paron! apo simera tha ginw pisti anagnwstria tou blog!!!
14 Μαρτίου, 2007 σε 1:48 μμ |
Καλωσήρθες sofi. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
15 Μαρτίου, 2007 σε 12:18 μμ |
- “Τελούμε υπό την επήρεια της «πραγματικότητας»”
- Πες το “ψέμματα”… Ναρκωτικό είναι κι αυτό… Σαν και το οξυγόνο…
May the Force b with u…
papet
16 Μαρτίου, 2007 σε 4:32 μμ |
“Reality: A serotonine-induced hallucination”!
16 Μαρτίου, 2007 σε 6:46 μμ |
για να προχωρήσουμε δεχόμαστε οτι η πραγματικότητα κάτι αντικειμενικό για τον καθένα . Ζούμε κάτω από τον ίδιο ήλιο, πάνω στην ίδια γη και ο καθένας στον κόσμο του. Αν συγκρίνουμε και χώρες μεταξύ τους εκεί είναι που δεν βγαίνει τίποτα. Αναζήτηση χωρίς νόημα που όμως την οφείλουμε στον εαυτό μας.
16 Μαρτίου, 2007 σε 11:43 μμ |
@lisadel:
Όχι μόνο ο καθένας στον κόσμο του αλλά και όλοι μαζί σε ένα κόσμο που, μερικές φορές, είναι πιο περίεργος απ’όσο μπορούμε να κατανοήσουμε. Πιο ρευστός από την τάξη που έχουμε κατά νου.
21 Μαρτίου, 2007 σε 9:10 μμ |
Δυστηχώς όλοι μας ανεξερέτος ακολουθούμε τα ‘ πρέπει’ που κάποιοι κάποτε έθεσαν για μας. Απλά υπάρχουμε!!!
22 Μαρτίου, 2007 σε 9:16 μμ |
Φίλε aerosol απλά ακολούθησε τις συμβουλές του Tom: champagne for my real friends, real pain for my sham friends.
Στην υγειά σου.
23 Μαρτίου, 2007 σε 7:01 μμ |
@panofski:
Μπορεί, αν αρχίσουμε να παρατηρούμε περισσότερο γύρω μας και μέσα μας, φίλε, να αρχίσουμε και να “είμαστε”.
@daskalos:
Θυμάμαι τον T.Waits σε συνέντευξη να λέει:
“Παρατηρώ την πραγματικότητα να με κοιτά σαν κροταλίας πίσω από τζάμι”!
Αυτός, και άλλοι ενδιαφέροντες άνθρωποι (ο Μόντυ ο Πύθωνας, πχ), με έχουν εμπνεύσει αρκετά να δω με άλλο μάτι την “πραγματικότητα” και να ρίξω τη ματιά μου σε κάποια “κομμάτια του σκοτεινού κόσμου”.
Στην υγειά μας!
23 Μαρτίου, 2007 σε 10:13 μμ |
Επέτρεψέ μου να προσθέσω πως και αν καταφέρουμε να “είμαστε” μπορεί να μην είμαστε κοινωνικά αποδεκτοί γεγονός που πάλι θα μας οδηγήσει είτε να υπάρχουμε μόνοι μας μιας και δεν θα συμβαδίζουμε με την κοινή αντίληψη τως πραγμάτων είτε θα μας οδηγήσει στο να αποροφηθούμε ξανά στα “πρέπει” και πάλι απλά να υπάρχουμε.
23 Μαρτίου, 2007 σε 10:31 μμ |
Κάνω προσπάθεια, φίλε, να το δω λίγο πιο αισιόδοξα!
3 Ιουνίου, 2007 σε 12:47 μμ |
προσθέτω:
και υπό την επήρεια, της καθεστηκυίας – κυρίαρχης σήμανσης των εννοιών στη γλώσσα και τον τρόπο έκφρασης… Γιατί απελευθερώνει η ποίηση? Η ποίηση απελευθερώνει? Μπορούμε να απελευθερωθούμε από το “χωροχρονικό συνεχές”? και τότε, η γλώσσα θα είναι η ίδια?
καταχρώμαι?
λατρεύω τις “κοινές αντιλήψεις”….
3 Ιουνίου, 2007 σε 2:17 μμ |
Καλώς προσθέτεις.
Κάποιες φορές η τέχνη απελευθερώνει. Η ποίηση, συνυφασμένη με το λόγο, έχει ακόμα δυσκολότερο έργο. Ίσως η απελευθέρωση να είναι εφικτή -κατά τόπους! Η γλώσσα μιας τέτοιας κατάστασης δεν νομίζω πως μπορεί να είναι ίδια.
Αξιοπερίεργο: Οι “μαγικές” φράσεις έχουν βασικό σκοπό να απασχολούν τη νόηση με δυσπρόφερτες α-νοησίες, έτσι ώστε άλλες, βαθύτερα κρυμμένες, δυνατότητες να μπορούν να αναδυθούν (ωσάν τον Κθούλου!) χωρίς τη συνήθη λογοϊκή λογοκρισία. Τι μας λέει αυτό;
[Περίμενα να έρθεις εδώ, στην "Επήρεια"]
3 Ιουνίου, 2007 σε 2:44 μμ |
θα παίξω μαζί σου…
Δεν έχω απαντήσεις, δεν έχω λόγια, δεν έχω τίποτα σε τάξη να μοιραστώ.
Έχω ερωτήσεις, έχω μπουκώσει από αυτό που θέλει να βγεί αλλά δεν ξέρει τον τρόπο, είμαι ανολοκλήρωτος. Αλλά και αν κατόρθωνα να το γεννήσω, τότε «θα ήθελα να είναι βόμβες μολότοφ ή ναρκοπέδια. Θα ήθελα να αυτοκαταστρέφονται μετά τη χρήση, όπως τα πυροτεχνήματα»
Μπορώ να συνεχίσω να είμαι αραχτός στο λιγδιασμένο μου ντιβάνι… μάλλον.
Μη με τσιγκλάς… πρέπει να τυπώσω τόσες σελίδες…
3 Ιουνίου, 2007 σε 4:12 μμ |
[Σε τάξη;! Αν περίμενα να τα βάλω σε τάξη για να μιλήσω, A.Ρ, θα έμενα αραχτός για πάντα.]
Δεν χρειάστηκε να σε τσιγκλήσω για να φτάσεις μέχρι εδώ.
Καλή συνέχεια.
30 Απριλίου, 2009 σε 7:38 μμ |
Μια χαρά λοιπόν!
30 Απριλίου, 2009 σε 9:04 μμ |
Ε, λοιπόν, μπορεί και να είναι μια χαρά τελικά!