Μοντίφα blues

Βρέθηκα στη χώρα των «πειραγμένων» αμαξιών. Στο βασίλειο με τα φυμέ τζάμια, τις χαμηλωμένες αναρτήσεις, τις εξωτικές εξατμίσεις. Στον πλανήτη με τα μικρά ασημιά -ή μπλε ή καναρινιά ή μαύρα- πυραυλάκια, εκεί που οι αεροτομές σχίζουν τον αέρα, τα δισκόφρενα κοκκινίζουν απ’ την προσπάθεια (ή την ντροπή;) και άπειρα εντυπωσιακά αυτοκόλλητα επικάθονται στα αυτοκίνητα με τα αεροδυναμικά πλαστικά. Τα βράδια βλέπεις περίεργα ιώδη φωτάκια να κινούνται στους αυτοκινητόδρομους λες και η Αυτοκρατορία αντεπιτίθεται στους Τζεντάι.

Από τα οχήματα αυτά συχνά ξεχύνεται ένα εκκωφαντικό, γενικής χρήσης, beat. Το είδος της μουσικής που δεν ακούει κανείς, ούτε αυτός που το βάζει, και χρησιμεύει μόνο ως παραγέμισμα στα club μεταξύ των ξένων και των ελληνικών χιτ. Ως παραγέμισμα χρησιμοποιείται και στ’ αυτοκίνητα αυτής της χώρας, μέχρι να πέσει το βράδυ και να δώσει τη θέση της στα ντόπια σουξέ.

Οι κάτοικοι αυτού του βασιλείου είναι περήφανοι για τα μικρά όνειρα που οδηγούν. Μπορεί να μην είναι περήφανοι για την ίδια τη χώρα τους, είναι μάλλον άχαρη και άσχημη. Αλλά κάνουν ό,τι μπορούν. Ίσως γι αυτό και η πληθώρα των πειραγμένων αμαξιών: μπορεί να θέλουν να φύγουν από κει, να φύγουν τρέχοντας, με το πιο γρήγορο μέσο που μπορούν να φτιάξουν. Μα δεν τους βλέπεις να φεύγουν στ’αλήθεια. Μέχρι την καφετέρια, το πολύ, για το ντέρμπι. Δεν χάνουν ποτέ ντέρμπι.

Τι να θέλουν στ’ αλήθεια; Να νικήσει η ομάδα; Μια γυναίκα σαν αυτές των περιοδικών; Να πιάσει το βύσμα και να μπουν στην Αστυνομία; Τα ίδια που θέλω κι εγώ; Δεν ξέρω, απλά πέρασα σαν τουρίστας από τη χώρα αυτή. Τι να πουν σ’ έναν ξένο;