Κάποιες μέρες δεν τραβάνε. Σέρνονται αργά, αμήχανα και ψάχνονται σαν τα σκυλιά μετά τη βροχή. Δεν είναι τραγικές ή δραματικές. Απλά μοιάζουν να μην πηγαίνουν πουθενά, να στερούνται ουσίας και δύναμης. Παραδέρνουν κουρασμένες με μια θλίψη και μοναξιά που δεν ξέρεις από πού ξεφύτρωσε. Προσπαθείς να τις συνεφέρεις, τις χτυπάς συντροφικά στον ώμο, τους θυμίζεις πως υπάρχει χαμόγελο, σπίτι, αγάπη κι αγκαλιά και πως είναι χαζό να κάνουν έτσι, πως, να, ένας σωρό κόσμος δεν τα έχει αυτά και υποφέρει, πώς κάνουν έτσι, δεν έγινε και τίποτα. Χαμογελούνε βεβιασμένα, κάνουν πως στυλώνονται στα πόδια τους αλλά λίγο μετά τις βλέπεις να κατεβάζουν το κεφάλι. Είναι κάτι μέρες που θες να το κλείσεις το μαγαζί.
1 Μαρτίου, 2007 σε 6:48 μμ |
“Κι ίσως, για να βγάλεις φτερά, φτάνει να ακουμπήσεις σε ένα τοίχο και να σκεφτείς πόσο λίγο θα ζήσεις. Κάπως έτσι άρχισαν τα πουλιά”.
Κατάγεται από μια φράση του Οδ. Ελύτη. Προσωπικά το δανείστηκα από το δάσκαλο μου, τον Αντρέα. Νομίζω πως ταιριάζει εδώ…
May the Force b with u…
papet
2 Μαρτίου, 2007 σε 2:56 πμ |
Έχεις δίκιο, αγαπητέ papet. Όταν η ίδια η ύπαρξη φαίνεται σύντομη,δεν έχει νόημα να μένεις… ριζωμένος σε μουντές σκέψεις.
Να το δούμε, όμως, κι ανάποδα; ["Δικηγόρος του Διαβόλου" mode on]
Αν κάτι “τέτοιες” μέρες “ακουμπήσεις σε ένα τοίχο και σκεφτείς πόσο λίγο θα ζήσεις”… χμ… αντί για φτερά μπορεί να βγάλεις φτυάρι να αρχίσεις το σκάψιμο!
Νά’σαι καλά και η Δύναμη να σε φυλά.
3 Μαρτίου, 2007 σε 11:04 πμ |
Αυτές τις μέρες δεν περιμένεις τίποτα όμως. Μερικές φορές η αδράνεια είναι καλό πράγμα.
3 Μαρτίου, 2007 σε 3:41 μμ |
Πράγματι Δάσκαλε. Και μερικές φορές -όταν νιώθεις περίεργα- η αδράνεια σε προστατεύει από το να λες και να κάνεις πράγματα που θα μετανιώσεις.
21 Μαρτίου, 2007 σε 9:05 μμ |
Φίλε aerosol το έχεις πιάσει το θέμα της βαρεμάρας για τα καλά απο τα μαλιά του!!! Μα δεν περνάνε καθόλου τέτοιου είδους μέρες. Εμένα μερικές φορές όλες οι μέρες μου φαίνονται έτσι!!!