Υπάρχει αυτή η φωνή στο κεφάλι. Αυτός ο τύπος που σου μιλά κάθε τόσο. Η βασική δουλειά του είναι να σε βγάζει σκάρτο. Καταγράφει τα λάθη σου προσεκτικά και στα χτυπά ξανά και ξανά την κατάλληλη στιγμή. Αρκετές φορές του κλείνεις το στόμα, κλείνεις τα –έσω- αυτιά και τον ξεχνάς για λίγο αλλά ο τύπος δεν το βάζει κάτω. Σε ξέρει, γνωρίζει πώς να σε χειριστεί, τι κουμπιά να πατήσει, ξέρει τις αδυναμίες και τις ανεπάρκειές σου καλύτερα από τον καθένα (στο κεφάλι σου ζει εξάλλου!) και η ενοχλητική φωνή του ακούγεται τόσο λογική, γεμάτη από επιχειρήματα. Συνήθως καταλήγει στα ίδια συμπεράσματα: έκανες άσχημα ετούτο, ή δεν έκανες εκείνο, ή δεν αξίζεις αρκετά, ή δεν είσαι όσο ……… (=εδώ μπαίνει επίθετο της αρεσκείας σας) θα έπρεπε. Έχει σοβαρή και πειστική φωνή, αν και με μια δόση υστερικής εμμονής, και σε κάνει να πιστεύεις πως έχει δίκιο. Αυτό είναι και το κόλπο του, το ότι συχνά έχει όντως δίκιο, και τελικά νομίζεις πως είναι η συνείδησή σου και τον σέβεσαι αυτόν τον μυστήριο τύπο.
Μα υπάρχει κάτι που τον προδίδει. Δεν σε βοηθά να βελτιωθείς, να αλλάξεις, απλά σε μειώνει. Δεν θα μίλαγες ποτέ σε κάποιο φίλο ή αγαπημένο σου άνθρωπο όπως σου μιλά αυτός. Δεν θα ισοπέδωνες έτσι κάποιον για τον οποίο νοιαζόσουν πραγματικά. Ο τύπος αυτός, όμως, δε σε αγαπά, δε σε σέβεται. Δεν θέλει το καλό σου, θέλει την αποτυχία σου για να μπορεί να επικρίνει.
Κάποια μέρα θα τον τσακώσω, τον κερατά, και θα τον κάνω να φάει χώμα.
