Α, ρε πελατάκο!

Κατά ένα περίεργο τρόπο οι τηλεοπτικές διαφημίσεις τραπεζών αποκαλύπτουν πολλά για το πώς μας βλέπουν οι τράπεζες και οι διαφημιστές τους. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων παρουσιάζεται ένας κακομοίρης πελάτης, με ηλίθιο χαμόγελο, φοβισμένος και «ψαρωμένος», να μιλά με στέλεχος της τράπεζας («τι μικρός και ανόητος που είμαι, δεν ξέρω τι θέλω και με πιάνει κορόϊδο ο καθένας, κι όχι μόνο αυτό αλλά αδυνατώ να το κρύψω και κουνιέμαι σα νευρόσπαστο»). Το στέλεχος είναι το αντίθετο του πελάτη: άνετος, με σταθερή ματιά, αυτάρεσκο χαμόγελο, λιτές κινήσεις, η επιτομή του επαγγελματισμού και του cool («παρότι είσαι ένα ποταπό και κουτό σκουλήκι, για μένα είσαι πελάτης και θα σου πω το σωστό ακόμη κι αν δεν έχεις κουκούτσι μυαλό για να κρίνεις και γίνεσαι ρεζίλι και μόνο όπως κάθεσαι στην καρέκλα του γραφείου μου»).

Το στέλεχος (όχι «υπάλληλος»), εξηγεί στον πελάτη τα Προγράμματα Που Θα Σε Κάνουν Ευτυχισμένο Για Πάντα, Αλήθεια Λέμε. Τότε γίνεται η μεγάλη έκρηξη, ο μέγιστος τηλεοπτικός οργασμός. Ο πελάτης/μαλάκας (για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους) σκάει τέτοιο χαμόγελο που παραμορφώνεται το στόμα του! Τα μάτια του γουρλώνουν από ευτυχία και απληστία, κάνει ακόμα πιο ηλίθιες κινήσεις ενθουσιασμού, ευγνωμοσύνης και αφελούς έκπληξης. Δάκρυα κυλούν, σάλια πετάγονται, μολύβια σπάνε, κραυγές ακούγονται ενώ ο αψεγάδιαστος τραπεζικός δείχνει συγκρατημένη θυμηδία μπροστά στα αναξιοπρεπή καμώματα του εκτροχιασμένου κακομοίρη.

Αυτή η ενδιαφέρουσα διαφημιστική προσέγγιση προφανώς περνιέται –στα μάτια των τραπεζών που την επιλέγουν- για αστείο. Εις βάρος ποιανού;

Να ’ναι καλά οι άνθρωποι, αυτό δεν μας το κρύβουν.