Ναι, ΟΚ, σύμφωνα με τη λογική του παραμυθιού η Σταχτοπούτα (και ουχί “Σταχτομπούτα”, τα μπούτια της μια χαρά χρώμα είχανε) τον έφαγε τον πρίγκηπα. Ας θυμόμαστε, όμως, πως:
- Ήταν η πιο όμορφη.
- Ήταν η πιο καλή.
- Ήταν γλυκειά, υπάκουη και υπομονετική.
- Είχε νονά την Καλή Νεράϊδα.
- Ανέχτηκε πολλά μέχρι να τα καταφέρει.
Αν απουσιάζουν και τα πέντε στοιχεία, γιοκ πρίγκηπας. Και στα παραμύθια υπάρχουν κάποια προαπαιτούμενα, ε; Πόσο μάλλον εκτός παραμυθιών…
[Άντε, να μην ακούμε τις ίδιες αηδίες ξανά και ξανά!]

2 Φεβρουαρίου, 2007 σε 1:22 μμ |
Ακριβώς σαν κι εμένα, δηλαδή.
Τότε γιατί ο δικός μου πρίγκηπας μοιάζει περισσότερο στον Winnie-τ’ αρκουδάκι-σ’ αγαπάει (λα λα λα!) κι όχι στον John John με την άσπρη στολή και τις επωμίδες, εε;;
2 Φεβρουαρίου, 2007 σε 5:06 μμ |
Γιατί ο John-John με τις επωμίδες είναι κακόγουστος και θυμίζει τον τέως Κοκό γαμπρό (αν έχετε δει ρετρό φωτογραφίες). Προφανώς εσείς πήρατε το βελτιωμένο μοντέλο, madame!