Όταν τελειώσουν τα T-shirt, οι ταινίες, τα άρθρα, τα πέτσινα παντελόνια, οι πόζες, η εφηβεία και οι τρόποι που μεταβάλλονται οι εικόνες σε κλισέ, τι μένει;
Μένει ατόφιο το έργο κάποιων ανθρώπων να στοιχειώνει το βίο, αψηφώντας τις δεκαετίες. Σαν βραδυφλεγής βόμβα, σαν ιός που ενεργοποιείται μετά από καιρό και εκρύγνηται στο νου και την καρδιά.
Έτσι με επισκέφθηκε μετά από χρόνια το Strange days των Doors. Αλλόκοτο, επιβλητικό, διεστραμμένο. Τρία λεπτά και επτά δευτερόλεπτα μόνο. Δεν χρειάζεται πολύς χρόνος να σου κλέψουν την ψυχή.
2 Φεβρουαρίου, 2007 σε 1:41 μμ |
The doors are open, έγραφα -κεκλεισμένων των θυρών- κάθε Δευτέρα στο θρανίο. Και κάθε Παρασκευή η καθαρίστρια με περισσή επιμέλεια το έσβηνε. Strange Days… Ανόητη, μυστική πάλη μηνών, ετών, δεκαετιών σχεδόν (ουπς! προδίδω τα χρόνια μου!). Μερικά πράγματα όσο κι αν προσπαθείς να τα σβήσεις, είναι απλώς ΑΔΥΝΑΤΟΝ!
2 Φεβρουαρίου, 2007 σε 5:27 μμ |
Αυτό μπορεί να είναι το ένα σκέλος της επιρροής των παλιών τραγουδιών και σχετίζεται και με την νοσταλγία.
Με απασχολεί, όμως, πολύ και το άλλο σκέλος: το πώς μπορεί να σε αγγίξουν όχι ως κάτι “απ’τα παλιά” αλλά ως καινούριος, ζωντανός ήχος, ως μια νέα εμπειρία που δεν χάνει τη μπογιά της.