«Αυτή τη στιγμή δεν είμαστε σπίτι. Παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας και θα επικοινωνήσουμε μόλις μπορούμε».
[Μπιιπ]
Κοίτα… δεν ξέρω πού βρίσκεσαι. Σε ψάχνω καιρό. Δεν είσαι ποτέ εκεί. Δεν είσαι στους δρόμους και τις πλατείες, ούτε στα καφέ που γυρνάω… Το ξέρεις πως χθες ήπια τρεις εσπρέσσο, δυο φραπέδες και δυο τσάγια; Έμπαινα σε κάθε καφενείο, σε κάθε στέκι και κάθε φορά έλεγα πως θα σε βρω εκεί… Ναι, εντάξει, ούτε στο σινεμά, κι ας βγήκα έξω στη μέση της ταινίας μήπως περίμενες στο άδειο φουαγιέ. Δεν ξέρω γιατί να περίμενες, μη ρωτάς, τι να σου λέω… Σε ψάχνω, που λες… Προχτές δεν πήγα στη δουλειά… Δεν κατέβηκα στη στάση, συνέχισα, έφτασα στο τέρμα, μετά περπάτησα, βρήκα άλλο λεωφορείο –δεν θυμάμαι πια- και κατέβηκα κάπου στη θάλασσα. Είχε παγωνιά, ήμουν μόνο εγώ και κάτι σκυλιά, φοβήθηκα λίγο, αλλά εντάξει… Ε, λοιπόν, άρχισα να περπατάω και να σκέφτομαι όλα όσα έγιναν τα τελευταία χρόνια… Ξέρεις, τη μάνα μου που κάθε μέρα έφευγε και πιο μακριά και που τελικά δεν αναγνώριζε κανέναν και όποτε με έβλεπε πάταγε τα κλάματα γιατί της θύμιζα, λέει, τον αδερφό της, και μετά πάταγα κι εγώ τα κλάματα γιατί δε μου θύμιζα κανένα. Κι εκείνη την τύπισσα, πώς σκατά τη λέγανε… Θυμάμαι πως είχε ωραίο κώλο και εκείνα τα κοντά δάχτυλα που μου τη σπάνε, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομα, που όλο έλεγε «πρέπει να δεις τι θα κάνεις, δε δίνεις έτσι, πρέπει να δεις τι θα κάνεις». Δεν ήξερα τι έπρεπε να δω, θυμάμαι το στόμα της ν’ανοιγοκλείνει σαν να έχω κλείσει τη φωνή στην τηλεόραση, αλλά ήξερα τι έλεγε, το ίδιο έλεγε πάντα, «πρέπει να δεις τι θα κάνεις, δεν δίνεις έτσι»… Τη θυμήθηκα και ήθελα να στο πω, εσύ δεν θα ξέχναγες το όνομα, θα μου το’λεγες, εσύ ήσουν μάνα στις λεπτομέρειες, δεν ξέχναγες ποτέ τίποτα. Πήρε τα συμπράγκαλά της κι έφυγε. Να σου πω, καλύτερα, τι να δω τι θα κάνω, τι θα έκανα δηλαδή; Μετά, τον Δ. … Σαν να τον έβλεπα μπροστά μου να παίζει μπάσκετ, σα να’ταν πάλι δώδεκα χρονών, είχε αυτή τη φυσική χάρη, συμπαθητικό παιδί. Ε, λοιπόν, κάποιοι άνθρωποι είναι… πώς το λένε;… γίνονται το επίκεντρο ρε παιδί μου, θέλεις να τους κάνεις παρέα. Ο Δ. Γαμάτο παιδί, καλή φάτσα. Δεν τον ξανάδα από τότε και μετά έμαθα όλα αυτά, πως ήταν η σκιά του εαυτού του, πως τριγύρναγε αποδώ κι από κει, ένα ρημάδι, ένα ρημάδι, και γιατί; Ούτε ναρκωτικά ούτε τίποτα… Ναι, εντάξει, λένε o έρωταq κλπ, κλπ, αλλά να ξέρεις, εγώ δεν το πιστεύω. Και ήταν σα να τον έβλεπα μπροστά μου, πιτσιρίκι, δώδεκα χρονών, να κάνει τσάκισμα με τη μπάλα και να χαμογελάει… Τι λες για όλα αυτά; Τι να πεις, αφού δε σε βρήκα. Σε ψάχνω να τα πω, να καταλάβεις… Εσύ θα καταλάβεις, είμαι σίγουρος, αλλά δεν είσαι πουθενά. Μέχρι και σε εκκλησία μπήκα (το φαντάζεσαι;) μήπως σε πετύχω εκεί… Κάτσε λίγο να φέρω τσιγάρο…
[Ήχοι. Παύση. Βήματα. Αναπτήρας]
Που λες, μπαίνω μέσα, ησυχία, ούτε λειτουργία ούτε τίποτα, και κάθομαι σε ένα στασίδι μόνος μου. Με είδε ένας πάτερ και με άρχισε «παιδί μου» και «τι τρέχει, χρειάζεσαι τίποτα» και «αν θέλεις να μιλήσεις για κάτι, να ξαλαφρώσεις»… χέστηκε ο πάτερ, σου λέει θα σάλταρε αυτός, θα κόψει φλέβες, αλλιώς γιατί…;
[Παύση]
Να, δεν σε βρήκα, αλλά στα λέω όλα, γιατί κάποιες φορές είναι σαν να τα έχω ονειρευτεί όλα αυτά, σαν να μην έγιναν, ποτέ, σαν να μην έγινα εγώ ποτέ. Χρειάζομαι κάποιον μάρτυρα, κάποιον να βεβαιώσει πως όλα τούτα δεν τα γέννησε το μυαλό μου, δεν χάθηκαν στο χρόνο σαν καπνός. Γι αυτό τριγυρνάω σαν την άδικη κατάρα με τις ώρες, λέω «δε μπορεί, κάπου εδώ θα είναι», αλλά τίποτα. Σα να γίνομαι αόρατος. Κι άμα καμιά ώρα κάνω να σηκώσω το τηλέφωνο και το χέρι μου περάσει σαν καπνός από μέσα; Αν φεύγω σιγά σιγά κι αφήνω όλο και λιγότερα ίχνη; Πρέπει να σε βρω, καταλαβαίνεις… Να μου πεις… Να μ’αγκαλιάσεις… Λοιπόν, καλά τώρα, φεύγω, μπορεί να σε πετύχω κάπου έξω. Αλλά αν μ’ακούσεις, αν υπάρχεις, πάρε με –τ’ακούς;- πάρε με…
[Κλικ]
