Προοπτικές καριέρας

Χωρίς αναστολές, χωρίς αμφιταλαντεύσεις, έχει λάβει την απόφασή του. Ο πρωταγωνιστής του Career of Evil των Blue Öyster Cult ξέρει καλά τον ρόλο που θέλει να παίξει: είναι ένα κακό καθίκι και δεν έχει το συμφέρον μας κατά νου! Αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα των υπόγειων, ειρωνικών και αμφίσημων στίχων με τους οποίους το γκρουπ κάνει τη δική του (κάποτε εκπληκτική) καριέρα.

Οι Blue Öyster Cult πάντοτε αποτελούσαν ένα περίεργο δείγμα του hard rock. Με πλούσιες, ρευστές μελωδικές γραμμές, με χρήση και -ταυτόχρονα- ανατροπή των ροκ κλισέ, με έναν ήχο πανέξυπνο ακόμα κι όταν εκρήγνυται από αδρεναλίνη. Στήνουν εικόνες βουτηγμένες στην σκοτεινή φαντασία και το εκκεντρικό χιούμορ, σαρκάζουν, αυτοσαρκάζονται και, στη δυνατή περίοδο ‘71-’81 τουλάχιστον, τα σπάνε.

Career of evil
[A.Bouchard, P.Smith]

I plot your rubric scarab
I steal your satellite
I want your wife to be my
Baby tonight, baby tonight

I choose to steal what you choose to show
And you know I will not apologize
You’re mine for the taking

I’m making a career of evil

Pay me I’ll be your surgeon
I’d like to pick your brain
Capture you inject you
Leave you kneeling in the rain
Kneeling in the rain

I choose to steal what you choose to show
And you know I will not apologize
You’re mine for the taking

I’m making a career of evil

I’d like your blue eyed horseshoe
I’d like your emerald horny toad
I’d like to do it to your daughter on a dirt road

And then I’d spend your ransom money
But still I keep your sheep
I’d peel the mask you’re wearing
And then rob you of your sleep
Rob you of your sleep

I choose to steal what you choose to show
And you know I will not apologize
You’re mine for the taking

I’m making a career of evil

[ Το Career of evil βρίσκεται στο υπέροχο album Secret Treaties (1974). Οι στίχοι είναι της Patti Smith, που συνεργάστηκε κι άλλες φορές με την μπάντα.]

Τα λόγια μας

[Κατόπιν ευγενικής πρόσκλησης των Kapoloso και indictos.

Θα χαιρόμουν να έβλεπα ιδιόγραφο από το Days of wine and roses, τους Ανένταχτους Περικυκλωμένους, τα Μαύρα Μεσάνυχτα, το Identity Cafe, και το Τίποτα.

Για το http://autographcollectors.blogspot.com ]

Απαλό γλίστρημα στα βάθη

Για τους περισσότερους (όσους δεν έχουν ιδιαίτερο… ταλέντο, τουλάχιστον!) η πορεία προς την κακία είναι μια σειρά από μικρές, σχεδόν λογικές, επιλογές. Μικρά ολισθήματα που μοιάζουν προφανή, ακόμα και αναπόφευκτα. Μια αλυσίδα από ανεπαίσθητα βήματα, τόσο αδιόρατα που επιτρέπουν στον άνθρωπο να δικαιολογήσει πλήρως τον εαυτό του και να επιβεβαιώσει πως, στην ουσία, παραμένει εξαίρετος.

Μπορείς να καταδυθείς στα πιο αβυσσαλέα βάθη χωρίς προσπάθεια, φτάνει να γίνει αρκετά αργά ώστε να συνηθίζεις την πίεση και να νιώθεις επαρκώς ίδιος και απαράλλαχτος. Κλείνεις τα μάτια και υπομένεις τη ναυτία. Περνάει σύντομα. Όλα τα συνηθίζει κανείς, ειδικά αυτά που υπόσχονται πως θα κάνουν τα πράγματα πιο εύκολα. Μετά, νιώθεις τόσο φρόνιμος. Τόσο συνετός.

[Εμπνευσμένο από αυτό]

Πτήση

Πετά ψηλά, υπερήφανα -τα κεφάλια μας σηκώνονται για να ατενίσουν με θαυμασμό και ζήλεια την υπέροχη πορεία του. Ω, μεθυστική ελευθερία, ανοιχτοί ορίζοντες, ηδονική αίσθηση ταχύτητας! Νιώθει μια πρωτόγνωρη γαλήνη εκεί, στα ύψη, ο οβελίας.

Εκ της διευθύνσεως

«Δεν θέλω» λέει. «Δεν θέλω καν να σε καταλάβω».
Ο καθένας έχει αυτό το δικαίωμα. Να περιχαρακώνει τις βίλες της σκέψης του με τοίχους, συρματοπλέγματα και φρουρούς, ώστε να μην έχει καμμιά επαφή με την απειλητική παραγκούπολη των αλλότριων ιδεών και απόψεων. Να περιοριστεί στην οικεία θαλπωρή του μυαλού του.

Στις Η.Π.Α, μάλιστα, χρησιμοποιείται η έκφραση “I don’t believe in…[κάτι]“. Δηλώνει πως, όχι μόνο δεν συμφωνείς με κάτι αλλά και πως είσαι τόσο κάθετα αντίθετος που προτιμάς να μην αναφέρεσαι σ’αυτό, να φέρεσαι ως να μην υπάρχει. Αυτή η ιδιότυπη, ενήλικη εκδοχή μαγικής σκέψης υπονοεί τη δυνατότητα να καταργείς την πραγματικότητα κατά βούληση. Να καταδικάζεις κάτι σε ανυπαρξία στερώντας του την «πίστη» σου.

Δεν αποκλείω να υπάρχουν τομείς της ανθρώπινης εμπειρίας που αυτή η μέθοδος να φέρνει κάποια αποτελέσματα. Σε προσωπικά, ιδιωτικά φαινόμενα της ύπαρξης. Γιατί, αν κάτι μπει στη σφαίρα του κοινωνικού, η μικρή μερίδα της προσωπικής μας πίστης δεν είναι παρά ένα αμελητέο κλάσμα ενός γιγάντιου συνόλου. Ο κόσμος αρνείται να εξαφανιστεί όποτε κλείνω τα μάτια. Η νταλίκα που έρχεται κατά πάνω μου δεν χρειάζεται την πίστη μου, πιστεύει αυτή σε μένα.

Έχω κάθε δικαίωμα να «μην θέλω καν να σε καταλάβω». Όμως, όπως κάθε επιλογή, έχει ένα τίμημα. Δεν χρειάζεται να το καταλάβεις ή να το πιστέψεις. Θα σε βρει αυτό, είναι τα ίδια τα απόνερα της κίνησής σου.
Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Κατά πρόσωπο

Υπάρχει το πρόσωπο που είμαστε, το πρόσωπο που θέλουμε να γίνουμε, το πρόσωπο που βλέπουμε στα μάτια των άλλων, το πρόσωπο που φοβόμαστε πως κρύβεται πίσω από το πρόσωπο που δείχνουμε. Ψάχνοντας ταυτότητα μέσα σ’αυτό το παιχνίδι με τους καθρέφτες, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος… ατυχημάτων…

[Περίεργα πράγματα συμβαίνουν όσο βρισκόμαστε υπό την επήρεια της πραγματικότητας.]