Ογδοντίλες

Χρειάστηκε να φτάσω σε μια ηλικία για να καταλάβω γιατί όταν ήμουν πιτσιρικάς οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί παιάνιζαν κλασικά τραγούδια παρελθόντων δεκαετιών. Τότε νόμιζα πως ο λόγος ήταν πως ήσαν  –προφανώς!- κλασικά. Τι αθώα σκέψη, τι τρυφερή νιότη! Ασχέτως από την αξία των τραγουδιών –πολλά από τα οποία με συντροφεύουν σαν πληγές και σαν φίλοι αδελφικοί- η αιτία ήταν άλλη.

Ακούγοντας στα ερτζιανά ανθρώπους της γενιάς μου να βάζουν μουσική, αντιλήφθηκα την αλήθεια. Βάζουν αυτά που αγάπησαν στην εφηβεία, τότε που όλα είναι πρωτάκουστα, δυνατά και μυρίζουν αθανασία. Κλαίνε μια χαμένη τους εποχή, τον πρώτο τους έρωτα, το πρώτο μεθύσι, τις πρώτες ουλές, την περασμένη συντροφικότητα. Θα μπορούσε να είναι κι όμορφο αν δεν υπήρχε μια μικρή λεπτομέρεια: οι περισσότεροι άκουγαν σαχλαμάρες.

Εφηβικός μου τόπος είναι η δεκαετία του ’80. Πέρα απ’ όσα νοσταλγώ και θεωρώ προσωπικούς ή συλλογικούς θησαυρούς, οφείλω να παραδεχτώ αυτό που όσοι είχαν γούστο γνώριζαν από τότε. Ήταν η πιο κακόγουστη, ξενέρωτη και χαϊδοκώλικη δεκαετία που πέρασε ποτέ. Το να παραμυθιαστούν μερικά παιδιά πως το τελευταίο χιτάκι του “Veghera No2” ή του  «Summer Hits ΄85» είναι ποπ αριστουργήματα δεν αλλάζει τη θλίψη που γεννάται από όσους προβάλλουν –με λάγνα, κουλ φωνίτσα- τις αναμνήσεις τους από τα πάρτι της εποχής ως απαύγασμα της μουσικής.

Υπήρχαν αριστουργήματα; Ω, ναι! Αν υπήρχαν λέει! Όμως δεν έφταναν στα αυτιά της πρώτης γενιάς της μεταπολίτευσης. Το 90% φορούσε τις βάτες και τα ριγέ πουκαμισάκια για να χορέψει  Rick Astley. Έως και ο Prince την φόβιζε.  Ας μην ψαρώνουμε με κάποιες μικρές αποκλίσεις. Ακόμα και το Should I stay or should I go, που πλέον βάζουν στους γάμους τους, το έμαθαν με 10 χρόνια καθυστέρηση. Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους στη διάλεκτο του τότε, η γενιά μου (καλά παιδιά) υπήρξε η πρώτη γενιά φλώρων.

Μην το κρίνουμε αυστηρά. Ήταν η εποχή έτσι. Η πρώτη περίοδος ευμάρειας μιας καραβοτσακισμένης Ελλάδας, διψασμένης για εικόνες και κοσμοπολίτικη αύρα, πρωτογνώρισε το lifestyle και «απενοχοποίησε» (πόσο συχνά λεγόταν αυτό…) την κατανάλωση την εποχή της άνθισης των γιάπηδων, των ταινιών του Στάθη Ψάλτη και του απόηχου της ΥΕΝΕΔ. Στη μουσική οι εκπλήξεις είχαν μάλλον τελειώσει (η τελευταία ήταν αρχές του ’80, λεγόταν ραπ και έγινε εμπόρευμα μέχρι να πεις χιπ χοπ), οι εταιρίες και τα ραδιόφωνα σε Αμερική και Ευρώπη σκότωναν την αξία των φθαρμένων Top Ten και συνερχόντουσαν από τη θύελλα του πανκ. Στην επιφάνεια επικρατούσε ησυχία, τάξη και ασφάλεια. Στα βάθη, βέβαια, λύσσαγαν διάφορα μουσικά ρεύματα αλλά αυτά αφορούσαν μια χούφτα ανθρώπους στη «γαλαρία». Δεν απασχολούσαν τους ήρωές μας.

Όταν μεγάλωσαν, πληροφορήθηκαν για τους U2 και τους REM από τις εφημερίδες, πίνοντας καφέ με ambient υπόκρουση σε νησιά. Όσοι δικτυώθηκαν, αναπλάθουν στα πλατώ τις αναμνήσεις τους από τον Άκη Έβενη, πασπαλισμένα με άοσμες σύγχρονες ασημαντότητες. Φτιάχνουν συλλογές «με την γνωστή ποιότητα του Compact Disc Club” και συγκινούνται που πέθανε –σε απόλυτη παρακμή- ο πιο εμπορικός μέγα-σταρ του αιώνα.

Ας είναι… Και σ’ αυτούς και στους πιο υποψιασμένους αφιερώνω ένα παλιό των Motels που ακόμα μου φέρνει γεύση δακρυσμένου καλοκαιρινού απογεύματος. Και, ναι, νομίζω πως στ’ αλήθεια είναι ένα παλιό, εμπορικό ποπ κομψοτέχνημα με ψυχή και πως άντεξε στο χρόνο με χάρη.

Γευσιγνωσία: Το Στέκι του Kαπτα-Μπίχλα

Αγαπημένοι αναγνώστες, αγαπημένες αναγνώστριες, φροντίζοντας πάντα για την πληρέστερη ενημέρωσής σας επί παντός επιστητού, το aerosol παρουσιάζει μια μοναδική γευσιγνωστική εξόρμηση σε ένα κρυφό διαμάντι της γαστριμαργικής απόλαυσης! Επισκεφθήκαμε το «Στέκι του Καπτά-Μπίχλα», ένα μερακλίδικο παραδοσιακό εστιατόριο, ιδανικά τοποθετημένο στις παρυφές του καμένου δάσους της μαγευτικής Σκουπίδιανης.

Ο ιδιοκτήτης Θρασύδειλος Μπίχλας, παλιός καπετάνιος σε δουλεμπορικά, και η αξιολάτρευτη σύζυγός του Φριξονόη (Φρίξη για τους φίλους) θα σας καλωσορίσουν ζεστά, προσφέροντάς σας χλιαρή ρετσίνα σε χαρτόκουτο και αράπικο φιστίκι. Ο χώρος κερδίζει τον επισκέπτη με την τρυφερή πατίνα σκόνης που καλύπτει τις κουρελούδες, τα χάρτινα τραπεζομάντηλα με τα φλούδια, το ζεστό σουηδικό ξύλο και το παλιό κασσετόφωνο που συνοδεύει το φαγητό με κλαρινοπόπ επιτυχίες. Η κουζίνα προσανατολίζεται σε παραδοσιακές ελληνικές γεύσεις με μικρές δημιουργικές πινελιές και μια εσάνς Ανατολής (ο Καπτα-Μπίχλας έμαθε μαγειρική σε διάφορες φυλακές της Τουρκίας). Πανταχού παρόντα τα ποιοτικά υλικά, αυστηρά επιλεγμένα από ντόπιους εισαγωγείς κατεψυγμένων.

Για πρώτο πιάτο επιλέξαμε να γευτούμε «αλήτικες πατάτες» (τηγανισμένες αφού πέρασαν 10 χρόνια στην αλητεία), μια ανάλαφρη τερίνα πατσά με ανανά (από τις φυτείες του ζεύγους Μπίχλα) και τη μοναδικής σύλληψης μπαρμπουνόπιτα, φτιαγμένη με απομεινάρια ψαριών της χτεσινής ημέρας –οι ιδιοκτήτες είναι βαθύτατα οικολόγοι και κάνουν πράξη την ανακύκλωση. Μια δροσερή αγκαθοσαλάτα με πίτουρα συμπλήρωσε την εικόνα, με τα πίτουρα, όμως, να καλύπτουν υπερβολικά τα γαϊδουράγκαθα.

Τι να πρωτοδιαλέξεις από τα κυρίως πιάτα! Η δύναμη της κονσέρβας φασολιών με ρίγανη μας συγκλόνισε, ενώ το καρβουνιασμένο φιλέτο με ρύζι λαπά ενθουσίασε την παρέα. Θα σταθώ στην «Χολιστεράδα», ένα πρωτότυπο πιάτο με παστό χοιρινό, αγριογούρουνο, μπέικον και βούτυρο, τηγανισμένο σε λίπος και σερβιρισμένο με δεκατρία αυγά και, για όσους δεν συμπαθούν το κρέας, τη μακαρονάδα «Χήρα», χωρίς οποιοδήποτε υλικό, φρεσκοπαγωμένη στο ψυγείο. Αντίθετα, καυτά έξω και κρύα μέσα (σε μια σπάνια επίδειξη τεχνικής φούρνου μικροκυμάτων) ήταν τα κεφτεδάκια ενώ το παστίτσιο αγριοράδικου ήρθε στην ιδανική θερμοκρασία, με τον πάγο του.

Το φαγητό συνοδέψαμε με εκλεκτό κρασί από την νταμιτζάνα του Καπτα-Μπίχλα (που έγραφε «ΚρΑΣή»), ενώ με το ντόπιο τυρί Μουχλίτσα, που προσφέρθηκε στο τέλος, δοκιμάσαμε γκαζόζα.

Από τα γλυκά ξεχωρίσαμε την απολαυστική μους με Μερέντα και σκόρδο, πασπαλισμένη με μισό κιλό άχνη ζάχαρη, και το σήμα κατατεθέν της Σκουπίδιανης, τα νοστιμότατα «μπελερίνια» με κουκούτσια ελιάς και μπομπότα (γλυκό που φτιάχνεται απαράλλαχτο από την Κατοχή μέχρι σήμερα!).

Το σέρβις: Διακριτικό, αποφεύγει να περνά από το τραπέζι για να μην ενοχλεί.

Σχέση ποιότητας-τιμής: Με μόλις 190 ευρώ ανά άτομο (χωρίς τη γκαζόζα), εξαιρετική!

Θα ξαναπάμε; Ασφαλώς, μόλις βγούμε από το νοσοκομείο.

Στην περιοχή μπορείτε να μείνετε στον αναπαλαιωμένο ξενώνα της «Παστρικιάς», στο κτίσμα που κάποτε στέγαζε το πρώτο πορνείο της ελεύθερης Ελλάδας. Πείτε πως είστε από το aerosol και θα έχετε 10% έκπτωση στη σουίτα με την οθωμανική τουαλέτα. Στις ομορφιές του τόπου περιλαμβάνονται το Κακόρεμμα, σπάνιος υδροβιότοπος με 1283 διαφορετικά είδη κουνουπιών, ο Ντουβρουτζάς, ένας επιβλητικός βράχος σε σχήμα εφιάλτη, και η Μούτζα, η παραδοσιακή πλακόστρωτη πλατεία με τους τεκέδες. Για μπάνιο, επιλέξτε τα Πετρελαίϊκα, την Πισσάρα και τον Κακοτράχαλο, γνωστό για τις κατολισθήσεις που σκοτώνουν τους γυμνιστές. Το βράδυ η Σκουπίδιανη ξεσαλώνει στο «Κωλάδικο» και το “Stronzo”.

Εκλογικό αποτέλεσμα

Αναλαμβάνω ατόφια την πολιτική ευθύνη και υπόσχομαι πως θα συνεχίσω την σκληρή δουλειά, εισχωρώντας στις σχισμές της κάλπης για να βγω στην άλλη πλευρά, μαζί με τον υιό που θα πάει στην Ευρώπη να την φέρει στον πατέρα προς σφαγιασμό.

Πολίτες ηρεμήστε! Κανείς δεν θα δώσει στην Πλατεία Δωσιλόγων αλλόθρησκο όνομα. Το εκλογικό σώμα κοσμικών νήσων ας χορεύει στο διηνεκές. Το λάβαμε το μήνυμα.

Τώρα σκύψτε.

Δίπλωσέ την!

Για τη ρημάδα την πρωτεΐνη λέω…  Αυτή μπορεί να αναδιπλώνεται και να αποτελεί δομικό στοιχείο των άπειρων πραγμάτων που συνθέτουν τη ζωή αλλά ξέρουμε τόσο λίγα για την διαδικασία αυτή. Αν μάθουμε περισσότερα θα μειώσουμε τον πόνο της ανθρωπότητας:  η Νόσος του Αλτσχάιμερ, η νόσος των τρελλών αγελάδων (σπογγώδης εγκεφαλοπάθεια των βοοειδών ), η νόσος Κρόιτζφελντ-Γιάκομπ, η πλαγία μυοατροφική σκλήρυνση, η νόσος του Χάντιγκτον, η νόσος του Πάρκινσον, και πολλοί Καρκίνοι και σχετιζόμενα με τον καρκίνο σύνδρομα, μπορούν να πολεμηθούν αν τις πολεμήσουμε εμείς, προσωπικά. Πλέον είναι εφικτό.

Το αρχαίον 1999, ξεκίνησε το SETI@home, ανοίγοντας το δρόμο για το grid computing, την συντονισμένη δράση πολλών προσωπικών κομπιούτερ μέσω web, για ένα κοινό σκοπό. Αυτή την εμπειρία κληρονόμησε το 2000 το Folding@home του πανεπιστημίου Stanford και την χρησιμοποιεί για να συνδέσει τους υπολογιστές των εθελοντών, να μοιράζει λίγη δουλειά στον καθένα (από την περίσσεια της υπολογιστικής μας δύναμης, μια που σπάνια χρησιμοποιούμε το 100% του μηχανήματός μας). Σκοπός, η μελέτη της αναδίπλωσης των πρωτεϊνών.

Πρόσφατα έκανε νέο ρεκόρ συνδυασμένης υπολογιστικής δύναμης, με την βοήθεια 400.000 επεξεργαστών από εθελοντές. Όμως, κι αυτός ο αριθμός είναι μικρός. Μπείτε στη σελίδα του folding του Stanford, κατεβάστε το –ελαφρότατο- προγραμματάκι, αφήστε το να δουλεύει (χωρίς να ενοχλεί καμιά δουλειά μας) και βοηθήστε να μειώσουμε κατά μια, τουλάχιστον, γενιά τον χρόνο που απαιτείται για να προχωρήσει η έρευνα που αφορά όλους μας, αλλά κυρίως τα εκατομμύρια των ανθρώπων που νοσούν και ελπίζουν σε θεραπεία.

Όποιος θέλει μπορεί να το κάνει συμμετέχοντας με την ομάδα του adslgr.com, τη μεγαλύτερη ελληνική ομάδα εθελοντών, 53^η σε προσφορά από τις περίπου 160.000 ομάδες που μετέχουν. Αλλά η ένταξη σε ομάδα δεν είναι απαραίτητη και παίζει ρόλο μόνο ευγενούς άμιλλας.

Η συμμετοχή μας, όμως, ΕΙΝΑΙ απαραίτητη.

Αλλαγή φρουράς

Κυκλοφορεί ανάμεσά μας μια φουρνιά πεντάχρονων που αρχίζει να νιώθει πως οποιαδήποτε οθόνη δεν συνδυάζεται με ποντίκι είναι σκάρτο πράγμα. Πως οποιοδήποτε μέσο στο οποίο δεν μπορείς να έχεις επιλογή, ενεργό ρόλο και προσωπικό έλεγχο του περιεχόμενου είναι μέσο για το οποίο δεν πρόκειται να διαθέσεις χρόνο. Και πως, με τόσα πράγματα να διαλέξεις, κάτι πρέπει να είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο για να σε απασχολήσει. Για να του δώσεις την άδεια να σε απασχολήσει.

Κυκλοφορεί ανάμεσά μας μια φουρνιά πεντάχρονων που –αν καταφέρουμε να επιβιώσουμε- θα επιλέγει το υπό ποιάς πραγματικότητας την επήρεια θα κινείται. Δεν θα είναι πιο έξυπνη, δεν θα ζήσει σε παραδεισένιο κόσμο, θα αντιμετωπίσει και τη σκοτεινή πλευρά όλων αυτών των θαυμάτων. Αλλά είναι πιθανό, για παράδειγμα, να σταματήσει να επενδύει 500 εκατομμύρια ώρες σε παθητική τηλεθέαση διαφημίσεων –μόνο διαφημίσεων, μόνο στην Ελλάδα- το χρόνο, όταν μπορεί εύκολα να στήσει κοινότητες που φτιάχνουν την Wikipedia με 100 εκατομμύρια εργατώρες. Ή απλά να παίξει World of Warcraft.

Οι σημερινοί κλειδοκράτορες και κουμανταδόροι δεν έχουν καν αρχίσει να υποψιάζονται την αλλαγή που έχει ήδη συμβεί. Θαυμάσια.

Εισαγωγαί – Εξαγωγαί

Είναι κρίμα που η χώρα μας δικαιούται τόσο μικρό αριθμό ευρωβουλευτών.

Όσο σκέφτομαι πόσους πατέρες (και μητέρες) του Έθνους θα μπορούσαμε να ξαποστείλουμε στας Βρυξέλλας…!