Είχα να γράψω όλα τα εκατομμύρια χαρτάκια που κολλάνε πάνω στα αεροπλάνα της νέας Ολυμπιακής. Με το χέρι, μάλιστα! Πότε κολυμπούσα, ως παιδούλα άβγαλτη, μέσα στη σαμπρέλα μου σημειώνοντας ραβασάκια για τον πρώτο μου έρωτα, πότε καθόμουν ως ώριμος, φλου-αρτιστίκ, άντρας πάνω σε γέφυρες και έγραφα μηνύματα στην ελληνική διανόηση, πότε έπαιρνα το παιδικό μου κραγιόνι για να σημειώσω «Μπαμπά μην τρέχεις», πότε ήμουν μεσόκοπη κυρία και καλλιγραφούσα «καλά ξεκουμπίδια». Άπειρα χαρτάκια, να συνδυάζουν το εθνεγερτικό με το εταιρικό. Δεν θέλω να ξαναδώ post-it στη ζωή μου.
Πού ‘σαι ρε μεγάλε! Χάθηκες! Καλά, ούτε που θα μπορούσα να φανταστώ πως θα με πάρεις σήμερα. Κι έλεγα «τι να κάνει το παλληκάρι, τόσα χρόνια έχει χαθεί». Ούτε τηλέφωνο, ούτε mail… Ούτε κάρτα, βρε αδελφέ;
Τέλος πάντων, αφού με θυμήθηκες χαλάλι σου! Αλλά –κοίτα-την επόμενη φορά μη ντραπείς, πάρε ο ίδιος ρε φιλαράκι, μην ξαναβάλεις την ταλαίπωρη τη γραμματέα. Δε θα σε μαλώσω, στο υπόσχομαι –παιδιά σαν το Βύρωνα τον Πολύδωρα είναι σπάνια, πάντα τό ‘λεγα!
Κάπου πρέπει να υπάρχει ζωή, κάπου πρέπει να υπάρχει φως, δεν μπορεί, κάπου αλλά όχι εδώ, στη ζούγκλα από μπετόν. Το ουρλιαχτό των καταραμένων της πόλης δεν έχει θάλασσες, καρύδες, μπικίνι και beach parties. Η ρέγκε δεν είναι μια ατέλειωτη διαφήμιση του ΕΟΤ. Στα χέρια του ύψιστου Bob Marley γίνεται μια εφιαλτική προσευχή. Από το άλμπουμ Catch a Fire (1973) –με το οποίο ο Marley και οι Wailers έγιναν γνωστοί- και με την σύμπραξη του σπουδαίου Peter Tosh, που δεν είχε αποχωρήσει ακόμα: Concrete Jungle.
Concrete Jungle
[B.Marley]
No sun will shine in my day today;
The high yellow moon won’t come out to play
I said darkness has covered my light,
And has changed my day into night, yeah.
Where is the love to be found?
Won’t someone tell me?
‘Cause my life must be somewhere to be found.
Instead of concrete jungle
Where the living is harder.
Concrete jungle
Man you got to do your best.
No chains around my feet,
But I’m not free, oh-ooh!
I know I am bound here in captivity;
G’yeah, now, I’ve never known happiness
I’ve never known what sweet caress is
Still, I’ll be always laughing like a clown
Won’t someone help me? ‘Cause I,
I’ve got to pick myself from off the ground
In this a concrete jungle
I said, what do you got for me now
Concrete jungle, ah, won’t you let me be , now.
I said that life – it must be somewhere to be found
(must be somewhere for me)
Oh, instead of concrete jungle – illusion -confusion.
Κορφολογώντας το διαδυκτιακό χάος, βρήκα ψήγμα ατόφιου σουρεαλισμού που μόνο η ζωή μπορεί να γεννήσει. Έναν τίτλο που, αν αποκοπεί από το άρθρο του (σαν ασώματος κεφαλή), περιδιαβαίνει ανάλαφρα τους αιθέρες για να σκορπίσει εκκεντρική γοητεία σε περίεργα μυαλά:
«Ο χαμογελαστός θάνατος της μοναχής Ευπραξίας στην Αριζόνα»
Ω, πόσες ταινίες –ολωσδιόλου διαφορετικές μεταξύ τους- θα ήθελα να δω με τέτοιο τίτλο! Πόσα απίστευτα βιβλία ή εκκεντρικές ιστορίες θα μπορούσε να στολίσει!
